‘En dat klonk je helemaal niet slecht in de oren?’ vroeg ik.
Hij haalde zijn schouders op. « Ik vroeg of je het wist. Ze zei dat je het alleen maar ingewikkeld zou maken, dat je altijd aan het ergste denkt. Ze zei dat ze het zou regelen en met je zou praten als de gemoederen bedaard waren. Toen ging de verkoop rond. Het geld kwam binnen en ze zei dat ik mijn koffer moest pakken. » Hij lachte kort en bitter. « Ik dacht, als ze zo ver wilde gaan, dan moest het wel betrouwbaar zijn. Ik ben geen advocaat, Nora. Ik wilde er gewoon een weekje tussenuit. »
« Heeft ze ooit gezegd dat de volmacht misschien niet meer geldig was? Dat het overlijden van oma iets veranderde? »
Hij aarzelde, verscheurd tussen haar beschermen en zichzelf beschermen.
« Ze zei zoiets als: ‘Technisch gezien hebben deze dingen wel tijdlijnen, maar niemand controleert dat zo nauwkeurig' », mompelde hij uiteindelijk. « Ze zei: ‘Het kadaster wil alleen handtekeningen en duidelijke cijfers, geen preek over wanneer oma is overleden.’ Ze grapte: ‘De helft van het vastgoed is weten welke regels er echt toe doen.' »
De woorden troffen me als een mokerslag.
‘Besef je wel dat ze daarmee toegeeft dat ze wist dat het fout was?’ vroeg ik. ‘Ze heeft niet per ongeluk het verkeerde formulier gepakt. Ze heeft gegokt. Niemand zou het merken.’
Ethan deinsde terug. « Wat wil je dat ik zeg? » snauwde hij. « Dat ik haar had moeten tegenhouden? Dat ik je had moeten bellen? Dat heb ik niet gedaan. Ik wilde die reis. Ik wilde even geen last meer hebben van dat gevoel van een loser elke keer dat ik mijn bankapp opende. Dus hield ik mijn mond. Ben je nu tevreden? »
‘Nee,’ zei ik. ‘Maar ik heb geen problemen.’
Ik pakte mijn telefoon en opende ons berichtenverkeer, waarna ik naar zijn berichten scrolde over het feit dat het geld op was en dat hij de reis nodig had.
‘Ik ga haar aanklagen,’ zei ik. ‘Dat is geen dreigement. Het gaat gebeuren. En als ze je erin meesleept, als je tegenwerkt, wordt het lelijk. Je kunt blijven doen alsof je er alleen maar bij bent, of je kunt helpen het op te lossen.’
‘Hoe dan?’ vroeg hij.
‘Door de waarheid te vertellen,’ zei ik. ‘Door mijn advocaat jouw berichten, screenshots, alles te geven waaruit blijkt dat ze wist dat de volmacht was verlopen en dat ze het huis toch heeft verkocht. Dat ze je vertelde dat ik nee zou zeggen, dus heeft ze me buitengesloten. Als je meewerkt, kan Jasmine zich concentreren op haar keuzes. Als je dat niet doet, en dit loopt uit de hand, kan ik niet garanderen dat een rechter je als een onschuldige omstander zal zien.’
Hij liet zich in een stoel zakken en wreef over zijn gezicht. ‘U vraagt me om tegen mijn moeder te getuigen,’ zei hij.
‘Ik vraag je om te stoppen met liegen voor haar,’ corrigeerde ik. ‘Je kunt nog steeds van haar houden, maar ze heeft ook keuzes gemaakt die jou pijn hebben gedaan. Jij bent degene die met haar rotzooi zit opgescheept als ze nergens meer voor goedgekeurd wordt. Denk je echt dat ze betere beslissingen zal nemen als niemand haar ooit ter verantwoording roept?’
Hij zat daar lange tijd, keek toen op. ‘Als ik je de screenshots stuur,’ zei hij langzaam, ‘en je advocaat vertel wat ik je heb verteld, kan zij me dan behoeden voor de ergste gevolgen?’
‘Ze kan duidelijk maken dat je meewerkt,’ zei ik. ‘Dat je niets hebt getekend en er op de lange termijn geen voordeel uit hebt gehaald. Maar ik ga niet voor je liegen. Ik ben het zat om de enige te zijn die de klappen opvangt.’
Ethan slikte en knikte. « Goed, » zei hij. « Ik stuur ze wel. Niet omdat ik ineens aan jouw kant sta, maar omdat ik het zat ben om me te voelen alsof ik midden in een auto-ongeluk zit dat ik niet kan stoppen. »
Toen ik wegging, trilde mijn telefoon. Een stroom afbeeldingen en screenshots van Ethan, doorgestuurd zonder commentaar. Op de oprit stuurde ik alles door naar Jasmine met één zin: Hij wist het. Zij wist het. Gebruik wat je nodig hebt.
Voor het eerst sinds het begon, had ik niet het gevoel dat ik degene was die het gezin kapotmaakte. Ik had het gevoel dat ik eindelijk uit de explosiezone was gestapt en de waarheid had overhandigd aan iemand die precies wist wat ermee te doen.
Tegen de tijd dat we een rechtszitting kregen, voelde het verhaal niet meer als het mijne. Het hoorde bij de titel van de stukken, het dossiernummer dat de griffier opriep. Jasmine zat naast me aan de tafel van de advocaat met een dunne map met bewijsstukken. Aan de overkant zat mijn moeder naast haar advocaat, met een strakke kaak. Ethan stond achter haar op de eerste rij, verdronken in een te grote jas.
Toen de rechter binnenkwam en we allemaal opstonden, trilden mijn knieën even, maar stabiliseerden zich daarna. Dit was geen familieruzie waar ik me door schuldgevoel uit kon praten. In deze rechtszaal moesten de feiten ertoe doen.
Jasmine begon met het opbouwen van vertrouwen. Ze leidde de rechter stap voor stap door de formulering alsof het een recept was.
‘Zoals de rechtbank kan zien,’ zei ze, terwijl ze op een gemarkeerde alinea tikte, ‘werden het pand aan zee en de bijbehorende beleggingsrekening na het overlijden van mevrouw Rowan onherroepelijk toegewezen aan haar kleindochter, mijn cliënt, Nora Lane. De gedaagde, mevrouw Linda Lane, is geen begunstigde van deze trust. Zij had na het overlijden van mevrouw Rowan geen eigendomsbelang meer in het pand.’
