Ze had het jaren geleden als grap geschreven nadat we elkaar weer tegenkwamen op een netwerkevenement, maar op dat moment voelde het als een uitdaging. Jasmine en ik ontmoetten elkaar in ons eerste jaar op de universiteit tijdens een statistiekles, toen ik nog dacht dat ik in de voetsporen van mijn oma zou treden en leraar zou worden. Zij was rechten gaan studeren en had zich uiteindelijk gespecialiseerd in consumenten- en financiële fraude in Portland. Ik werkte met data. Zij werkte met papierwerk dat iemands leven kon verwoesten als er onzorgvuldig mee werd omgegaan.
Ik drukte op bellen voordat ik mezelf ervan kon weerhouden. Ze nam na twee keer overgaan op.
‘Hé, onbekende. Alles oké?’
‘Mijn moeder heeft het strandhuis van mijn oma verkocht,’ zei ik. Mijn stem klonk vlak, zelfs voor mezelf. ‘En ze heeft een oude volmacht gebruikt, zonder het mij te vertellen, en het geld gebruikt om mijn broer naar Bali te sturen en haar creditcards af te betalen. Ik heb net de documenten van de overdracht gezien. Mijn naam staat er nergens in.’
Er viel een stilte, zo’n stilte waarbij je voelt dat iemand van vriendschappelijke naar professionele modus overschakelt.
‘Heeft u de documenten van de trust?’ vroeg ze. ‘Een testament? Alle papieren die uw grootmoeder heeft opgesteld voordat ze overleed?’
‘Ja,’ zei ik. ‘Oma Maggie bewaarde alles in deze blauwe map. Tabbladen, plakbriefjes, alles. Hij staat in mijn appartement.’
‘Prima,’ zei Jasmine. ‘Pak het en de e-mail van de bank. We komen over een uur naar de tacotent op Burnside. Dan nemen we alles door.’
Een uur later schoof ik in een hokje tegenover haar, de blauwe map op tafel tussen ons in, naast een plastic mandje met chips en salsa. Ze kwam rechtstreeks van de rechtbank, nog steeds in haar donkerblauwe blazer, haar haar strak naar achteren gebonden, haar ogen scherp op een manier die ik altijd al bewonderd had.
‘Oké,’ zei ze, terwijl ze de map opensloeg. ‘Leg me eens uit wat je weet.’
Ik vertelde haar over de e-mailmelding, de overschrijving van een bedrag van zes cijfers, de verkoop die ik nooit heb ondertekend. Ik vertelde haar over de uitleg van mijn moeder, over de volmacht van toen oma ziek was, over hoe ze zwoer dat alles legaal was omdat « we familie zijn ».
Jasmine onderbrak haar nauwelijks. Haar pen gleed snel over haar notitieblok, haar ogen scanden de documenten van de trust die mijn grootmoeder zorgvuldig had gelabeld.
‘Hier,’ zei ze uiteindelijk, terwijl ze op een pagina tikte. ‘Dit is de testamentaire beschikking die je oma heeft opgesteld. Zie je dit gedeelte? Hierin ben jij de enige begunstigde van het strandhuis en de beleggingsrekening na haar overlijden. Dat betekent dat deze beschikking na haar overlijden onherroepelijk is geworden. Je moeder kan niet zomaar besluiten om bezittingen te verkopen omdat het leven soms moeilijk is.’
Ze sloeg een ander tabblad open en haalde de volmacht tevoorschijn.
‘En dit,’ zei ze, ‘was geldig zolang uw grootmoeder leefde en wilsonbekwaam was. Hier staat duidelijk dat de bevoegdheid vervalt bij haar overlijden. Dat uw moeder dit gebruikt om een verkoop te ondertekenen nadat uw grootmoeder is overleden, is niet alleen verdacht. Het is fraude. Ze heeft haar bevoegdheid verkeerd voorgesteld aan het notariskantoor en de koper.’
Mijn maag draaide zich om. ‘Ze is dus niet alleen emotioneel te ver gegaan,’ zei ik zachtjes. ‘Ze heeft daadwerkelijk de wet overtreden.’
Jasmine knikte. « Ze heeft misbruik gemaakt van een verlopen bevoegdheid om een bezit te verkopen dat wettelijk van jou was, en vervolgens de opbrengst voor zichzelf en je broer aangewend. Dat is verduistering van trustvermogen. Het is op zijn minst civiele fraude, misschien wel meer, afhankelijk van hoe ver dit gaat en wat de officier van justitie besluit te doen. Maar laten we ons concentreren op wat we wél kunnen beïnvloeden. »
Ze pakte de bankmail dichterbij en noteerde het transactienummer. « De opbrengst van de verkoop is op haar rekening gestort. »
‘Ja,’ zei ik. ‘Uit de melding bleek dat het escrowbedrijf het geld had overgemaakt naar een rekening op haar naam. Ik heb voor de zekerheid mijn eigen rekeningen gecontroleerd. Er is niets van mijn rekening afgeschreven.’
Jasmine leunde achterover en dacht na. « Oké, dit is wat we gaan doen. We sturen haar een sommatiebrief. Daarin staat precies beschreven wat ze heeft gedaan: de voorwaarden van de trust, het verlopen van de volmacht, de verkoop, de overdracht van de gelden, het gebruik van dat geld voor doeleinden die niet de bedoeling waren. We geven haar 48 uur de tijd om na ontvangst het volledige bedrag terug te storten op een aparte rekening die wij beheren, of een overeenkomst te ondertekenen waarin ze de aansprakelijkheid aanvaardt met een concreet terugbetalingsplan dat wordt gedekt door haar resterende vermogen. »
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
