Mijn moeder verkocht het huis dat ik had geërfd. Ze zei: « Je hebt het huis niet nodig. » Mijn broer spotte: « Maar ik heb een vakantie nodig. » Ze betaalden de vakantie van hun favoriete zoon… Ik moest er alleen maar om lachen. Twee weken later stuurde mijn advocaat ze één brief: « 48 uur. Of naar de rechter. »

Ik heb mijn advocaat gebeld. Twee weken later werd er een brief verstuurd met vier simpele woorden die alles voor hen veranderden: U heeft 48 uur.

Je denkt waarschijnlijk dat je eigen familie nooit zo’n grens zou overschrijden. Blijf tot het einde luisteren en vertel me dan wat jij in mijn plaats zou hebben gedaan.

Toen de e-mail geladen was en ik besefte dat het geen storing was, pakte ik mijn sleutels en reed rechtstreeks naar de buurt van mijn moeder, zonder mijn laptop ook maar dicht te klappen. De hele weg trilden mijn handen op het stuur, mijn knokkels waren wit. Ik bleef mezelf voorhouden dat er een verklaring moest zijn – een fout bij het kadaster, misschien een administratieve vergissing.

Toen sloeg ik haar straat in en zag het. Het felrode ‘VERKOCHT’ -bord in de voortuin van het kleine bungalowhuis waar ze al maanden over opschepte dat ze het aan het ‘opknappen en doorverkopen’ was.

Even moest ik bijna lachen. Het voelde alsof het universum me voor de gek hield met al die ‘verkocht’-bordjes, terwijl het enige waar ik ooit echt om gaf, zojuist voor mijn neus was uitverkocht.

Ethan opende de voordeur voordat ik kon kloppen. Hij was op blote voeten en hield zijn telefoon vast, met in zijn andere hand een half leeggedronken drankje. Hij scrolde door foto’s van zichzelf op het strand – zonder shirt, met een domme, tevreden grijns. Achter hem sloegen golven die niet het grijze water van Oregon waren, maar een soort helder, onwerkelijk blauw resortwater.

‘Hé zus,’ zei hij, zo nonchalant als op een zondagochtend. ‘Heb je de foto’s gezien? Bali was waanzinnig. Ik had die reset na dit jaar echt nodig.’

Ik duwde hem opzij de woonkamer in, waar de muffe geur van luchtverfrisser me tegemoet kwam. ‘Heeft mama je verteld waar dat geld vandaan komt?’

Hij pauzeerde even, zijn glimlach verdween even, en haalde toen zijn schouders op. ‘Het is familiegeld, Nora. Jij woont niet eens aan de kust. Je woont in je kleine appartementje in het centrum met je spreadsheets. Je hebt een vaste baan, goede arbeidsvoorwaarden, alles erop en eraan. Ik zat tot mijn nek in de problemen. Ik had echt vakantie nodig.’

Mijn kaken klemden zo hard op elkaar dat mijn tanden pijn deden. « Ze heeft het huis verkocht dat oma op mijn naam had gezet. »

‘Mijn naam is Ethan,’ zei ik, mijn stem trillend. ‘Dat was het enige wat ze me naliet.’

De garagedeur ging open en mijn moeder kwam binnen. Ze droeg nog steeds haar blazer van een bezichtiging, had een stapel flyers in haar hand en haar telefoon tussen haar schouder en oor geklemd. Ze verstijfde toen ze me zag, haar ogen werden iets groter.