Toen ik ontdekte dat ze me wat geld had nagelaten (geen fortuin, maar genoeg om mijn leven te veranderen), voelde het als een laatste blijk van liefde vanuit het hiernamaals.
Harry had vrijwel meteen een idee.
‘Waarom koop je er geen auto van?’ opperde hij.
Ik aarzelde. Het geld voelde heilig aan. « Maar ik weet niet hoe ik moet rijden. »
« Waarom gebruik je het niet om een auto te kopen? »
Advertentie
« Daarom breng ik je wel. Ik breng je naar je werk, doe boodschappen, regel alles, schat. Dat maakt ons leven zoveel makkelijker. »
Ik wilde hem graag geloven.
‘Denk er eens over na,’ voegde hij eraan toe, terwijl hij mijn hand aanraakte. ‘Dat is wat goede echtgenotes doen. Ze investeren in hun gezin.’
Dus ik stemde toe. Ik kocht de auto met het geld van mijn oma. Ik betaalde de volledige $20.000.
De eerste twee weken bracht Harry me elke ochtend met de auto naar mijn werk.
« Dat is wat goede echtgenotes doen. Ze investeren in hun gezin. »
Advertentie
Vervolgens begon zijn moeder ook vervoer nodig te hebben.
Eerst waren het de boodschappen. Daarna de kapper. De doktersafspraken stapelden zich op. Elke woensdag Bijbelstudie. Lunchen met vrienden in het centrum. De lijst werd elke week langer en ineens was mijn auto Stephanie’s persoonlijke taxi geworden.
Aanvankelijk bracht Harry me nog steeds naar mijn werk. Maar toen begonnen de omwegen. « Mama wil dat ik eerst even langskom. »
Toen werd het: « Ik kom je ophalen nadat ik mama naar haar afspraak heb gebracht. »
Vervolgens begon zijn moeder ook vervoer nodig te hebben.
Advertentie
Al snel zat ik weer in het openbaar vervoer en stond ik in de regen bij drukke bushaltes.
Ik kon maar niet ophouden met denken aan Harry die in mijn auto reed, zijn moeder op de passagiersstoel, lachend alsof ik niet bestond. En wat me het meest brak, was de wetenschap dat ik die auto had betaald met het geld van mijn oma.
Op een ochtend kwam ik twintig minuten te laat op mijn werk omdat de bus pech had. Toen ik die avond, uitgeput en doorweekt van de motregen, thuiskwam, zat Harry tv te kijken.
Al snel zat ik weer in het openbaar vervoer en stond ik in de regen bij drukke bushaltes.
Advertentie
‘Hoe was je dag?’ vroeg hij afwezig.
« De bus had pech. Ik was te laat voor mijn werk. »
Hij knikte, zonder zijn blik van het scherm af te wenden. « Wauw… dat is veel. »
« Misschien kunt u me morgen afzetten? »
« Kan niet. Mama moet nog drie tussenstops maken. »
« De bus had pech. Ik was te laat voor mijn werk. »
Ik bleef even staan, wachtend tot Harry zich realiseerde wat hij zei. Wachtend tot hij me zag.
Advertentie
Dat deed hij niet.
Toen ik eindelijk de moed had verzameld om het serieus aan te kaarten, zuchtte hij alsof ik overdreef.
« Ik heb belangrijke zaken te regelen, Cara. Ik kan niet zomaar je persoonlijke chauffeur zijn en je afzetten alsof je nog op de middelbare school zit. »
« Maar het is mijn auto. Mijn oma heeft me dat geld nagelaten… »
‘En ik ben degene die weet hoe je ermee moet rijden,’ onderbrak Harry. ‘Wat wil je dan dat ik doe? Dat ik hem in de garage laat staan terwijl jij de bus neemt? Dat slaat nergens op.’
Ik bleef even staan, wachtend tot Harry zich realiseerde wat hij zei.
Advertentie
Ik voelde de tranen opkomen, maar weigerde ze voor zijn ogen te laten vallen. « Het voelt gewoon alsof… »
‘Zoals wat? Alsof ik voor mijn moeder zorg? De vrouw die me heeft opgevoed?’
Ik slikte de pijn die in mijn keel opwelde weg en bracht het niet meer ter sprake.
Maar de vernedering hield daar niet op.
Het ergste gebeurde op een zaterdagmiddag.
Ik voelde de tranen opkomen, maar weigerde ze voor zijn ogen te laten vallen.
Advertentie
We gingen allemaal samen op pad, en ik liep naar de passagierskant, meer uit gewoonte dan uit hoop. Toch dacht een klein stemmetje in me… misschien lukt het deze keer wel.
Harry was er als eerste en opende de voordeur.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
