De mensen die ertoe deden, wisten al de waarheid.

Wat de rest betreft, ik had hun mening niet nodig.

Ik begon mezelf overal heen te rijden - naar het werk, naar de winkel, naar therapiesessies waar ik langzaam jaren van worden ontrafeld om me onbeduidend te voelen.

Op een zondag reed ik naar de oceaan, rolde door de ramen en speelde muziek die Stephanie zou hebben gehaat.

Een andere dag reed ik naar het graf van mijn oma en vertelde haar dat ik eindelijk had geleerd hoe ik in mijn eentje moest staan.

Sommige mensen vroegen of ik er spijt van had. Als ik te streng was geweest. Als ik harder had moeten proberen.

Ik had geen enkel moment spijt.

Zodra je stopt met op de achterbank van je eigen leven te zitten, ga je nooit meer akkoord met minder.

Harry zei dat zijn moeder de voorstoel meer verdiende dan ik.

Dus ik gaf het aan haar – voorgoed.

En toen reed ik regelrecht een toekomst in die voor geen van beiden ruimte had.

De voorstoel is nu van mij. En ik geef het nooit op.

Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !