‘Durf het niet—’
Ik pakte een kleine afstandsbediening van de tafel en drukte op één knop.
Het enorme led-scherm achter het podium – bedoeld voor zijn toespraak – flikkerde aan.
Zijn PowerPoint-presentatie werd niet getoond.
Het toonde bankafschriften.
‘Dit zijn ongeautoriseerde opnames uit het R&D-budget van Thorn’, zei ik, mijn stem galmde door de luidsprekers in de kamer. ‘Overgemaakt naar een lege vennootschap op de Kaaimaneilanden. ‘Consultancykosten’ betaald aan mevrouw Ricci.’
Julians gezicht werd lijkbleek. « Nee… dat is… »
Ik drukte nogmaals op de knop.
Er verschenen videobeelden. Ze waren korrelig en afkomstig van een bewakingscamera in Julians privékantoor. De tijdsaanduiding was twee weken geleden.
Op het scherm was Julian te zien, lachend met zijn voeten op zijn bureau, in gesprek met zijn financieel directeur.
‘Ik geef niets om de veiligheidsprotocollen,’ zei de digitale Julian met een heldere, duidelijke stem. ‘Lanceer de Model X. Als de accu’s oververhit raken, geven we de schuld aan een gebruikersfout. Ik wil gewoon dat de aandelenkoers de 400 bereikt vóór het gala. Dan verkoop ik mijn aandelen en scheid ik van Elara. Ze is een last. Ik laat haar met het huis achter en neem de rest.’
De snik in de kamer onttrok alle zuurstof aan de lucht.
Sterling stond langzaam op. Hij zag eruit als een man die op het punt stond een moord te plegen.
‘Mijn kleindochter gebruikt dat apparaat,’ zei Sterling, zijn stem trillend van woede. ‘Je was bereid het in brand te laten vliegen… zodat je een bepaalde koers kon bereiken?’
Julian deinsde achteruit, met zijn handen omhoog. « Arthur, dat is uit de context gehaald, het was een grapje… »
« BEVEILIGING! » brulde Sterling. « Haal hem uit mijn zicht! »
Twee forse bewakers kwamen naar voren, maar ik stak mijn hand op.
‘Nog niet,’ zei ik.
Ik stond op en liep om de tafel heen. Mijn jurk ritselde als droge bladeren.
Julian keek me aan, en voor het eerst zag ik ware angst. De bravoure was verdwenen. Zijn ego was aan diggelen. Hij was slechts een klein mannetje in een ruimte die te groot voor hem was geworden.
‘Elara,’ smeekte hij, zijn stem zakte tot een fluistering. ‘Alsjeblieft. Ik was gestrest. Ik was stom. We kunnen dit goedmaken. Herinner je ons nog? Herinner je de hut nog? Herinner je onze geloften nog?’
Hij zakte op zijn knieën. Daar, midden op het Perzische tapijt. Hij greep de zoom van mijn fluwelen jurk.
‘Ik hou van je,’ stamelde hij. ‘Ik hou van je, Elara.’
Ik keek naar hem neer. Ik herinnerde me de man met wie ik dacht getrouwd te zijn. Ik herinnerde me de tedere manier waarop hij vroeger mijn hand vasthield. Maar toen keek ik naar het scherm, naar het gezicht van de man die lachte om het riskeren van kinderlevens voor een uitbetaling.
Ik maakte voorzichtig zijn vingers los van mijn jurk.
‘Nee, Julian,’ zei ik, mijn stem verdrietig maar vastberaden. ‘Je houdt niet van mij. Je houdt van de belichting.’
Ik draaide me naar Sebastian om.
« Meneer Vane. »
“Ja, mevrouw.”
« Voer de reset uit. »
Julian knipperde met zijn ogen, de tranen stroomden over zijn wangen. ‘Wat?’
Sebastian raakte zijn oortje aan. « Uitvoeren. »
Julians telefoon in zijn zak begon hevig te trillen. Toen stopte het.
Hij probeerde het er haastig uit te trekken.
Gezichtsherkenning: verwijderd
Kredietlijn: gesloten
Toegang tot bedrijfsauto: ingetrokken
Toegang penthouse: verwijderd Geblokkeerde
accounts: in afwachting van FBI-onderzoek
‘Wat ben je aan het doen?’ schreeuwde Julian, terwijl hij wild op het zwarte scherm tikte.
‘Alles wat je gebruikt,’ zei ik, ‘is geleased via Aurora. De auto. Het appartement. De telefoon. Het pak.’
« Mijn spaargeld! » riep hij. « Ik heb mijn eigen geld! »
‘Uw offshore-rekeningen?’ vroeg ik. ‘Sinds drie minuten geleden zijn die gemarkeerd vanwege fraude met bankoverschrijvingen. De internationale bankregelgeving is nogal streng.’
‘Heb je de federale autoriteiten gebeld?’
Ik keek naar de achterkant van de zaal, waar vier mannen in goedkope pakken bij de uitgangsborden stonden te wachten. Ze stapten naar voren en lieten de FBI-badges aan hun riemen zien.
‘Dat hoefde ik niet te doen,’ zei ik. ‘Ik heb ze uitgenodigd.’
Julians knieën begaven het. Hij zakte in elkaar op de grond.
De agenten kwamen in actie. Terwijl ze hem optilden, draaide Julian zich naar me toe, zijn gezicht vertrokken van haat.
‘Je bent niets!’ schreeuwde hij, terwijl het speeksel in het rond vloog. ‘Je bent een tuinier! Je bent een huisvrouw! Zonder mij maak je dit bedrijf binnen een week kapot!’
Ik pakte de microfoon van de tafel.
‘Ik ben geen huisvrouw, Julian,’ zei ik.
De adem werd ingehouden in de zaal.
“Ik ben het Huis.”
Ik pauzeerde even om de woorden te laten bezinken.
“En het Huis wint altijd.”
De deuren sloegen achter hem dicht.
Drie seconden lang was het stil. Toen begon Arthur Sterling te applaudisseren. Een langzaam, ritmisch applaus.
Toen mengde de prins zich in het gesprek. Daarna de senatoren.
De zaal barstte in juichen uit.
Zes maanden later
De regen in Manhattan was onophoudelijk en spoelde het vuil van de stalen en glazen gebouwen.
Ik stond in het hoekantoor van Aurora Thorn Industries . De inrichting was veranderd. Het leer en mahoniehout waren verdwenen, vervangen door strakke lijnen, crèmekleuren en groene wanden van klimop en varens. Het leek niet langer op een fort. Het leek op een toevluchtsoord.
‘Mevrouw de CEO,’ zei Marcus, mijn directieassistent, via de intercom. ‘De juridische afdeling is hier. En… hij is hier.’
« Stuur ze maar naar binnen. »
Catherine Pierce, mijn advocaat – een vrouw die bekend stond als ‘De Guillotine’ – kwam als eerste binnen.
Achter haar liep een geest.
Julian.
Hij zag er magerder uit. Zijn haargrens leek teruggetrokken. Zijn pak was confectie en zat slecht bij de schouders. Zijn ogen, ooit stralend van arrogantie, waren ingevallen door maandenlange juridische strijd en publieke vernedering.
‘Elara,’ zei hij. Zijn stem was schor. ‘Jij… hebt de plek veranderd.’
‘Het is efficiënt,’ zei ik, zonder mijn blik van het raam af te wenden. ‘Ga zitten.’
Hij bleef zitten. Hij maakte geen bezwaar.
Catherine schoof een map over het bureau.
« Definitief echtscheidingsvonnis, » verklaarde ze. « U doet afstand van al uw rechten op het bedrijf. U zult de inbeslagname van de activa niet aanvechten. In ruil daarvoor heeft mevrouw Thorn ermee ingestemd uw resterende juridische kosten te vergoeden, op voorwaarde dat u zwijgt. »
Julian staarde naar het papier.
‘Ik heb dit gebouwd,’ fluisterde hij, als een reflex.
‘Jij hebt het versierd,’ corrigeerde ik hem vriendelijk. ‘Ik heb het gebouwd.’
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
