Mijn man sloot me buiten bij het gala dat hij organiseerde, terwijl hij in plaats daarvan met zijn maîtresse ging. « Ze krijgt hoofdpijn van de lichten, » loog hij tegen de pers. Terwijl hij op het podium stond, kwam ik binnen en de hele zaal stond op. Ik keek hem aan en zei: « Dit is mijn feest, Julian. » Zijn gezicht werd bleek toen hij besefte wie ik werkelijk was…

Ik staarde naar de pixels. Ik hapte niet naar adem. Ik huilde niet. De lucht in mijn longen stokte niet. In plaats daarvan leek de wereld scherper te worden. Het gezoem van de cicaden werd duidelijker; de wind in de eiken klonk als een waarschuwend gefluister.

Julian kondigde vanavond de fusie met Sterling aan. Het was de deal van het decennium, de stap die hem definitief tot miljardair en industriemagnaat zou maken. En hij wilde me daar niet bij hebben.

Hij stelde zich voor dat ik in het Metropolitan Museum of Art stond, een glas water vasthield alsof het een vreemd voorwerp was, en die beleefde, ingetogen glimlach op mijn gezicht had die hij zo verafschuwde. Hij stelde zich voor dat ik zijn imago zou verwateren. Hij wilde dat de wereld een roofdier zag, een koning, en koningen nemen geen boerenmeisjes mee naar de kroning.

Ik veegde de melding weg.

Julian dacht dat hij ballast aan het verwijderen was. Hij dacht dat hij een tak aan het snoeien was die de esthetiek van zijn leven ontsierde.

Hij had geen idee dat hij de kern van het probleem aan het aanpakken was.

Ik opende een aparte app op mijn telefoon. Het leek op een rekenmachine, maar toen ik een specifieke reeks intoetste – 3-1-4-1-5-9 – veranderde het scherm in een biometrische scanner. Ik drukte mijn duim tegen het glas.

TOEGANG VERLEEND.
WELKOM, DIRECTEUR.

Het logo van  The Aurora Group  verscheen: een gestileerde gouden zon die opkomt boven een berg.

Aurora. De stille holdingmaatschappij die scheepvaartlijnen in Singapore bezat, datacenters in Zürich, farmaceutische patenten in Berlijn en ongeveer veertig procent van het commerciële vastgoed in Manhattan.

Aurora. De entiteit die vijf jaar geleden in alle stilte Julians noodlijdende tech-startup had ‘ontdekt’ en er genoeg kapitaal in had gestoken om hem tot een god te maken.

Hij dacht dat hij een genie was die investeerders had weten te verleiden. Hij besefte nooit dat de belangrijkste investeerder de vrouw was die elke ochtend zijn toast besmeerde.

Ik tikte op een contactpersoon die simpelweg als  WOLF werd aangeduid .

De verbinding was direct tot stand.

‘Mevrouw Thorn,’ klonk de stem diep en ruw als grind. Sebastian Vane. Hoofd Wereldwijde Veiligheid van Aurora. ‘We hebben het intrekkingslogboek van de Metropolitan Police ontvangen. Is dit een systeemfout?’