Elias verbleekte en ik zag de jongen die hij was geweest over zijn gezicht flitsen. « Van mij? » Zijn stem brak. « Je zegt… dat hij… dat hij van mij is? »
« Ja, » zei ik. Ik tilde Theo weer op mijn borst en voelde de warmte van zijn kleine hoofdje. « Dat is hij. »
Er viel een lange stilte. Om ons heen gonsde de markt van leven, zonder er ook maar iets van te merken. Uiteindelijk zei Elias: « Ik – ik wil in zijn leven zijn. Ik wil het proberen. »
Ik keek hem aan en woog de waarheid van zijn woorden af tegen de jaren van afwezigheid, de keuzes die hij had gemaakt. « Jij hebt je keuzes gemaakt, » zei ik vastberaden. « Je kunt ze niet herstellen door nu te verschijnen. »
Elias knikte en slikte moeizaam. « Ik begrijp het. Ik wacht wel. Ik volg je regels. Wat je ook zegt. »
Maanden later, onder mijn zorgvuldige toezicht, vond de eerste bijeenkomst in het park plaats. Theo rende naar de schommels, zijn kleine laarsjes klapperden op de rubberen grond. Elias hurkte een paar meter verderop, zijn handen zichtbaar, met een kleine speelgoedvrachtwagen in zijn handen.
« Mag ik hem duwen? » vroeg hij met een voorzichtige stem.
« Ja, » zei ik, terwijl ik het gezicht van mijn zoon zag oplichten.
Elias gaf de schommel een zacht duwtje. « Hoger? Of… net genoeg om de lucht te zien? »
« Net genoeg, » zei ik glimlachend. Theo gilde, het geluid zo zuiver dat het me de maanden van spanning, de ruzies en het hartzeer deed vergeten.
Aan het einde van de sessie knielde Elias neer om Theo’s weggegooide sjaal op te rapen. « Dank u wel, » zei hij.
“Waarvoor?” vroeg ik.
« Omdat ik niet de slechterik ben geworden, » zei hij eenvoudig.
In de loop der jaren werden de bezoeken routine. Er kwamen vragen en instructies: « Slaapt hij goed? » « Wat eet hij graag als lunch? » En vragen van Theo zelf.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie ⤵️
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
