Midden in de viering stap ik het terras op met uitzicht op het verlichte woestijnlandschap, met in de verte de majestueuze San Jacinto Mountains. Ik voel de warme bries op mijn gezicht en ik glimlach.
Het is geen glimlach van overwinning of wraak. Het is een glimlach van vrede. De diepe, bevredigende vrede van het vernietigen van een vals leven om een echt leven op te bouwen. De vrede van precies te zijn waar mijn grootvader me wilde hebben: staand op een solide basis die ik zelf heb opgebouwd. Eindelijk voel ik me immens, glorieus compleet.
Ik gaf hem een tweede kans. Zij het op een andere manier dan hij verwachtte. Ik heb het juiste gedaan door de erfenis van mijn grootvader en mijn eigen waardigheid te beschermen. Maar de vraag blijft: ben ik te ver gegaan, of heb ik precies gedaan wat nodig was?
Ik heb geleerd dat het antwoord er niet toe doet.
Wat ertoe doet, is dat ik eindelijk de vrijheid heb om het leven te leiden dat ik altijd al had willen leiden. Een leven waarin ik de architect ben van mijn eigen lot, en geen gast in het ontwerp van iemand anders.
