Gewoon verantwoordelijkheid nemen.
'Wat gebeurt er nu?' vroeg ik.
'Ik weet het niet zeker,' gaf hij toe. 'Ze wil dat Caleb me ontmoet. Hij heeft naar zijn vader gevraagd.'
'En dat wil je?'
Hij knikte langzaam. "Ik denk het wel."
Ik slikte. "Dan ontmoeten we hem. Samen."
Hij knipperde verbaasd met zijn ogen. "Zou je dat goed vinden?"
'Het gaat niet goed met me,' zei ik eerlijk. 'Maar ik ga een kind niet straffen voor iets wat hij niet heeft gedaan. Als jij deel uitmaakt van zijn leven, dan moet ik er ook deel van uitmaken.'
Zijn ogen vulden zich opnieuw met tranen. "Je hebt geen idee wat dat voor mij betekent."
'Je hoeft me niet te bedanken,' zei ik, terwijl ik opstond. 'Maar lieg me alsjeblieft niet meer voor.'
'Dat zal ik niet doen,' beloofde hij.
Twee weken later reden we naar een kleine bibliotheek waar Caleb op ons wachtte.
Hij stond op toen we aankwamen, zijn rugzak over zijn schouder, de zenuwen duidelijk van zijn gezicht af te lezen.
Ethan stapte als eerste naar buiten. "Hé, Caleb," zei hij zachtjes.
Caleb glimlachte verlegen. "Hallo."
Ethan draaide zich naar me toe. "Dit is mijn vrouw, Anna."
Ik liep naar haar toe en glimlachte vriendelijk. "Hoi, lieverd."
'Hallo,' herhaalde hij zachtjes.
We hebben de middag pratend doorgebracht. We hebben geluncht in een nabijgelegen eetcafé. Caleb was slim en onhandig op die lieve manier van een puber. Hij vertelde over de robotica-club, leren programmeren en zijn favoriete lessen.
En ergens tussen zijn nerveuze grapjes en zijn stille nieuwsgierigheid veranderde er iets in mij.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
