“Zijn naam?”
“Caleb.”
'En je geloofde haar zomaar?'
“Ik vroeg om bewijs. We hebben een vaderschapstest gedaan.”
Hij keek me strak aan.
“Het is echt. Hij is van mij.”
Ik deed een stap achteruit en haalde mijn handen door mijn haar. "Dus dat hele snurkverhaal... dat was een leugen? Alles?"
Hij trok een grimas. 'Ik wilde niet liegen. Ik wist alleen niet hoe ik het je moest vertellen. Je hebt al zoveel meegemaakt, Anna – de miskramen, de hormonen, al die afspraken. Ik kon het niet verdragen om je nog meer pijn te bezorgen.'
'Dus je hebt in plaats daarvan een heel kind verstopt?' beet ik terug.
'Ik dacht dat als ik het in stilte zou afhandelen, het ons niet zou raken,' zei hij snel. 'Ik ben 's avonds freelanceklussen gaan aannemen – schrijven, redigeren, alles wat ik kon vinden. Daarom ben ik hier. Ik heb geld gestuurd voor Calebs collegegeld, voor Laura's behandelingen... ik probeer alles te betalen.'
Mijn hele lichaam beefde. "Je keek me elke avond recht in de ogen en loog."
'Ik probeerde je te beschermen,' zei hij, zijn stem niet langer verdedigend, maar verslagen.
'Dan had je me moeten vertrouwen,' zei ik, mijn stem trillend. 'Je had het me vanaf het begin moeten vertellen.'
Hij kwam dichterbij. 'Ik wilde niet dat je dacht dat ik het voor je verborgen hield omdat ik niet van je hou. Je bent mijn vrouw. Je bent alles voor me. Ik wil je niet verliezen.'
Ik haalde scherp adem, een adem die prikte. 'Je was er bijna,' zei ik tegen hem. 'Maar ik ben er nog steeds. Nu moet je beslissen: wil je eerlijk met me samenleven, of alleen met je schuldgevoel?'
Hij knikte, de tranen stroomden nu vrijelijk. "Ik zal je alles vertellen. Niets meer verbergen."
Ik ging zitten in de stoel waar hij net vandaan was gekomen en keek weer naar het scherm. De e-mailwisseling tussen hem en Laura ging verder – verzoeken over beugels, schoolkleding, medische kosten. De toon was beleefd. Praktisch. Geen romantiek. Geen nostalgie.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
