Wat Julian over het hoofd zag in zijn haast om de zichtbare bezittingen op te eisen, was de ware aard van de « schuld » die hij zo zorgvuldig had achtergelaten. Terwijl hij de eigendommen en het geld meenam, stond hij erop dat ik het « falende » familiebedrijf in de technologiesector, dat mijn grootvader had opgericht, zou behouden. Voor hem was het een last – een dood gewicht dat mijn tijd en geld zou opslokken terwijl hij op zoek ging naar grotere deals.

Wat hij niet wist, was dat ik de afgelopen achttien maanden in alle stilte met een team van ontwikkelaars had gewerkt aan een gepatenteerde dataversleutelingstechnologie.

Enkele dagen voordat Julian de scheiding aanvroeg, hadden we een belangrijk overheidscontract binnengehaald. Door hem al het andere te laten meenemen, zorgde ik ervoor dat het technologiebedrijf – en de zojuist vastgestelde waarde van een miljard dollar – volledig van mij bleef, beschermd als een aparte bedrijfsentiteit die Julian tijdens de schikking wettelijk had afgestaan.

Tijdens de laatste zitting viel de rechtszaal stil toen de rechter de schikking bekeek. Julian zat tegenover me, onberispelijk gekleed in een maatpak, zijn ogen glinsterend van het zelfvoldane zelfvertrouwen van een man die ervan overtuigd was dat hij de perfecte overwinning had behaald. Hij keek tevreden toe hoe ik de eigendomsbewijzen van het penthouse in Manhattan en het huis in de Hamptons overdroeg.