Gewapend met een vriendin, een zak koekjes en haar zenuwen, begon Larisa alle winkels en portieken af te gaan. Als er beelden waren — keek ze die terug. Als die er niet waren — stelde ze voor er een te installeren.
De eigenaresse van het shoarmatentje had een paar minuten video:
Op het scherm: Vadim in een korte broek met ananassen (ja, dat is belangrijk), en naast hem — Zjoezja. Zonder riem. Ze kijkt hem vragend aan, maar gehoorzaam. Hij klapt in zijn handen — zij gaat zitten. Daarna stopt de opname.
En dat was het. Spoor dood.
Daarna — de asielen.
Toen kwam ik in actie. Ik belde al mijn dierenartscollega’s, we controleerden databases, advertenties, groepen op sociale media. Zjoezja had een uniek uiterlijk: oren als Batman, een staart als een bezem. Je kon haar onmogelijk niet herkennen. Maar niemand had haar gezien.
Larisa begon alle advertenties af te gaan. Aan hekken, in portieken, winkels, zelfs op Avito en Youla. Ze keerde zelfs terug naar “Odnoklassniki” — waar ze trouwens haar eerste tip kreeg van een vrouw genaamd Valentina Michajlovna:
“— Zo’n hond liep hier op het binnenplein! Ze had ogen… als een officier van justitie!”
“— Waar woont u?”
“— In Doebna.”
“— En ik in de Stad.”
“— Nou ja, misschien is ze snel voorbij gerend.”
Dank je, Valentina. Hoop sterft als laatste.
Op de derde dag wist Larisa al niet meer wat slaap was.
Ze dronk liters koffie, haar ogen stonden strak, haar handen beefden. Ze scrolde eindeloos door websites voor vermiste dieren, doorzocht sociale media, liep over markten, sprak elke zwerfhond aan en bood worstjes aan. En in haar hoofd klonk maar één vraag: Waar is ze? Waar is ze? Waar is ze?
En toen, zoals dat altijd gaat in dit soort verhalen, grepen goede mensen in.
“— Ga naar oma Klava. Zij ziet dingen. Haar kat vertelde haar ooit waar een vermist kind was.”
“— Ik zoek een hond, geen kind.”
“— Maakt niet uit. Die kat is universeel.”
Oma Klava woonde in een oud huis waar de geur van katten zich vermengde met was en vergeelde behanglijm. Ze ontving Larisa alsof ze haar al verwachtte. Ze stak een kaars aan, draaide wat bonen boven een bord, sloot haar ogen en fluisterde:
“— Ze is niet alleen. Ze is onder soortgenoten. Er is eten. Er is warmte. Er is een man… maar niet die.”
“— Welke man?!”
“— Een andere. Hij draagt een korte broek. Maar zonder ananassen.”
“— Waarom zijn jullie allemaal zo geobsedeerd door die korte broeken?!”
Op de vierde dag was Larisa bereid alles op te geven: haar werk, haar telefoon, de realiteit. Als Zjoezja niet werd gevonden — dan zou ze een klooster ingaan. Of het bos. Of ten minste een psychiatrisch ziekenhuis met zachte muren.
Maar op de vijfde dag ging de telefoon.
“— Bent u op zoek naar zo’n… vreemde hond? Ze heeft oren als…”
“— Strijkijzers?”
“— Precies! En op haar achterpoot zit een vlekje!”
“— Waar is ze?! Waar?!”
Een vrouw genaamd Inna had gebeld. Ze had de flyer bij de bushalte gezien. Blijkbaar had Zjoezja drie dagen rondgezworven op een binnenplein en zich toen aangesloten bij een oudere buurvrouw — die thuis een pitbull hield (dat was dus die “man, maar niet die”).
— Ze sliep in een teil, at uit de bak van de eigenaar. De pitbull deed haar niets.
— Adres?!
Larisa kwam zo snel als ze kon aanrijden — misschien wel sneller dan Zjoezja ooit was weggevlucht. En daar, in de teil, ingepakt in een handdoek, zat haar hond.
Klein, vies, maar heel.
Levend.
Gezond.
Met zo’n blik alsof ze wilde zeggen:
“Ik leg het allemaal uit. Maar geef me eerst wat vlees.”
“— Zjoezja!!!” riep Larisa.
En de hond… knipperde gewoon met haar ogen. En draaide zich om.
Ja ja. Ze gaf hem een afwijzende blik. Alsof ze zei: “Waar was jij al die tijd, mama? Ik was hier mijn leven aan het regelen!”
Daarna volgden tranen. Omhelzingen. Kusjes op haar hondenkop. Worstcadeautjes. En een wijze opmerking van oma met de pitbull:
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
