Mijn man duwde me uit een helikopter om mijn imperium te stelen, maar hij wist niet dat ik een geheim prototype onder mijn zwangerschapsjurk droeg. Hij dacht dat ik dood was, maar ik stond hem op te wachten op het vliegveld met de FBI.

En toen duwde hij.

Het was geen struikelpartij. Het was een krachtige duw met beide handen.

Ik vloog achterwaarts uit de helikopter.

Heel even zag ik zijn gezicht. Hij glimlachte. Het was een grimas van pure hebzucht. Hij gaf het geld al uit. Hij was al bezig met het plannen van de toespraak op de begrafenis.

Toen nam de zwaartekracht het over.

De wind gierde. De helikopter verdween onmiddellijk en veranderde in een klein zwart insect tegen de sterrenhemel.

Ik viel.

Tuimelen.

De G-kracht drukte tegen mijn borst. Mijn instinct zei me te schreeuwen, maar ik hield mijn mond stijf dicht.

Concentreer je. Tel.

Eén Mississippi.

Twee Mississippi.

Drie.

Ik moest de rotorbladen vrijmaken. Ik moest ervoor zorgen dat hij me zag vallen.

Ik greep naar de plastic ring om mijn middel.

Alsjeblieft, laat het werken. Alsjeblieft, God, laat het prototype werken.

Ik trok aan het snoer.

BOOM.

Het geluid van de ontploffende stikstofladingen klonk als een geweerschot.

Ik voelde een enorme ruk, alsof een gigantische hand me bij mijn nekvel had gegrepen. Het harnas sneed in mijn ribben en ontnam me de adem.

Maar ik stopte met tuimelen.

Boven me ontvouwde zich een baldakijn. Het was niet het feloranje van een standaard noodparachute. Het was doorschijnend wit grafeen-zijde, dat als een spook glinsterde in het maanlicht.

Ik schommelde zachtjes heen en weer in het harnas.

Stilte.

Na het gebrul van de helikopter en de wind was de stilte in de vering schokkend.

Ik keek omhoog.

De helikopter maakte een scherpe bocht. Jonathan moet de parachute hebben zien opengaan.

Ik zag de neus van de helikopter zakken. Hij kwam terug.

Paniek sloeg toe in mijn borst…