Mijn man duwde me uit een helikopter om mijn imperium te stelen, maar hij wist niet dat ik een geheim prototype onder mijn zwangerschapsjurk droeg. Hij dacht dat ik dood was, maar ik stond hem op te wachten op het vliegveld met de FBI.

Dat kon ik niet toestaan…

Ik wilde dat hij zijn kaarten op tafel legde. Ik wilde dat hij het probeerde.

Dus toen Jonathan dinsdag met een “verrassingsreis ter ere van ons jubileum” naar de Keys kwam, inclusief een privévlucht met een helikopter bij zonsondergang, glimlachte ik. Ik raakte mijn zwangere buik aan.

“Dat klinkt magisch, schat,” zei ik.

Ik wist dat ik instemde met mijn eigen executie.

Maar Jonathan wist niet dat ik de afgelopen drie maanden precies op dit moment had voorbereid.

De ochtend van de vlucht.

Ik stond voor de spiegel in onze slaapkamer. Ik was zeven maanden zwanger. Mijn buik was een harde, ronde curve onder mijn zijden zwangerschapsjurk.

“Victoria?” riep Jonathan van beneden. “De auto is er! Vergeet je sjaal niet, het wordt koud daarboven!”

“Ik kom eraan!” riep ik vrolijk terug.

Ik deed de slaapkamerdeur op slot.

Ik opende de verborgen kluis achter de wastafel. Er zat geen sieraden in. Het was een plat, grijs vest van een materiaal dat aanvoelde als zijde, maar sterker was dan Kevlar.

Project Zephyr.

Het was een experimenteel prototype dat mijn R&D-afdeling had ontwikkeld voor piloten van speciale eenheden. Het was een onopvallend noodparachutesysteem, ontworpen om onder een vliegpak te dragen. Het gebruikte gecomprimeerde stikstofladingen om een scherm van grafeenweefsel in 0,8 seconden te ontvouwen. Het was dunner dan een wintertrui.

Ik trok hem aan. Hij zat strak en drukte op mijn borst, maar de bandjes waren verstelbaar. Hij omsloot mijn babybuik op een beschermende manier.

Ik trok er mijn witte linnen zwangerschapsblouse overheen aan. De ruches verhulden de lichte dikte van het vestje perfect.

Ik controleerde de activeringsring – een klein, doorzichtig plastic lusje dat in mijn tailleband was weggestopt.

Trek hard. Bid.

Ik had ook een microrecorder aan de onderkant van mijn bh-bandje geplakt. Die was al aan het opnemen en streamde de opnames rechtstreeks naar een beveiligde cloudserver die alleen toegankelijk was voor mijn advocaat, meneer Sterling.

Ik keek nog een laatste keer in de spiegel.

Ik zag er doodsbang uit. Goed zo. Jonathan moest angst zien, maar hij zou het verwarren met zwangerschapszenuwen.

“Oké, kleintje,” fluisterde ik tegen mijn buik. “Houd je goed vast. Mama neemt ons mee voor een ritje.”

Ik opende de deur en liep de trap af om mijn moordenaar te ontmoeten…