'Trent,' zei ik kalm, 'je kunt me niet waardeloos noemen en dan in paniek raken als je beseft dat ik degene was die alles bij elkaar hield.'
Hij hield even zijn adem in.
'Dat wist ik niet,' zei hij zachtjes.
'Je hebt het niet gevraagd,' antwoordde ik. 'Je nam het gewoon aan.'
Er viel een lange stilte.
'Is er een manier waarop je dit kunt stoppen?' vroeg hij zachtjes.
'Nee,' zei ik. 'Maar ik zal eerlijk zijn.'
Ik heb het gesprek beëindigd.
Later die avond trilde mijn telefoon opnieuw.
Een sms van een onbekend nummer:
“Hij vertelt je niet alles. Kijk in de kluis.”
Mijn maag trok samen.
De kluis.
Diegene die Trent per se wilde controleren.
Ik keek naar Naomi.
En toen besefte ik dat de scheiding misschien niet het hele verhaal was.
Het zou kunnen gaan over wat Trent verborgen hield in het huis dat hij "het zijne" noemde.
Drie dagen later belde hij opnieuw – volledig overstuur.
'Ze hebben de kluis geopend,' zei hij met trillende stem. 'Er liggen documenten in die alles kunnen veranderen.'
'Het interesseert me niet wat je probeerde te verbergen,' antwoordde ik kalm. 'Het gaat me om de waarheid.'
Stilte.
En toen, zachtjes:
“…Zal dit openbaar worden?”
'Nee,' zei ik. 'Maar het zal rechtvaardig zijn.'
Toen ik ophing, liep ik naar het raam en keek naar de stad die verderging alsof er niets gebeurd was.
Auto's. Lichten. Mensen die hun leven leiden.
En voor het eerst in lange tijd voelde ik iets stabiels in me tot rust komen.
Controle.
Niet over hem heen.
Over mezelf.
Vervolgens verscheen er nog een bericht:
“Trent vertelt je niet de hele waarheid. De kluis is slechts het begin.”
Ik glimlachte even.
Het verhaal was nog niet voorbij.
Maar deze keer—
Ik was niet degene die onderschat werd.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
