‘Ik heb je getest,’ gaf ik toe. ‘En het spijt me.’

Ze haalde de cheque tevoorschijn: $50.000.

Toen duwde ze het terug.

‘Ik heb geen beloning nodig om van je te houden,’ zei ze.

De tranen stroomden over mijn wangen.

‘Misschien moet je het aan iemand geven die het nodig heeft,’ voegde ze eraan toe.

Ze heeft me geholpen bij het kiezen van goede doelen.

We hebben elke dollar gedoneerd.

En toen bleef ze maar terugkomen.

Niet voor het geld. Niet voor vakanties.

Speciaal voor mij.

Op mijn 87e begreep ik het eindelijk:

Liefde kun je niet kopen of testen.

Het verschijnt gewoon.

En als dat gebeurt, dan weet je het.

Ik wou dat ik het eerder had geweten.

Maar ik ben dankbaar dat ik het überhaupt heb geleerd.