Ik deelde de enveloppen één voor één uit, met zoals altijd een glimlach op mijn gezicht.

« Fijne kerst, schat. »

Jake opende zijn eerste.

Hij knipperde met zijn ogen. Toen fronste hij zijn wenkbrauwen.

“Ehm… oma, ik denk dat er iets niet klopt.”

‘Er is geen vergissing,’ zei ik rustig. ‘Mijn spaargeld is niet meer wat het geweest is.’

Christy haalde het biljet tevoorschijn.
« Het is 50 dollar… dat is attent. »

Carl schraapte zijn keel. « Het zijn moeilijke tijden voor iedereen. »

Toen keek hij nogmaals op zijn horloge.

Dat zei me alles.

Mike knikte en stopte het in zijn zak. « Dankjewel, oma. »

Julian draaide de hare stilletjes om.

Ze waren niet boos, maar de test was nog maar net begonnen.

De kerst daarop nodigde ik ze opnieuw uit.

Naarmate de avond viel, stroomden de excuses binnen.

De een stuurde laat een berichtje. Een ander stuurde een kerst-gifje. Een derde mailde alsof hij een collega was.

Er kwam maar één auto.

Ik stond bij het raam toen ik de koplampen zag. Even voelde ik een beklemmend gevoel op mijn borst.

Julian stapte naar buiten met een kleine tas in zijn hand.

“Ben ik te vroeg? Zijn er al anderen?”