Je denkt dat ze het druk hebben, en je praat jezelf aan dat ze wel om je geven, alleen op een stillere manier dan voorheen.

Ze kwamen elk jaar stipt op kerstavond aan, maar geen van hen was echt voor mij gekomen.

Ik vroeg me dus af wat er zou gebeuren als ik onze kleine traditie zou veranderen.

Die kerst begon zoals alle andere.

Jake, de jongste, keek nauwelijks op van zijn telefoon en had het al over een feestje dat later gepland stond.

Drieëntwintig, knap en zorgeloos zoals de jeugd dat toelaat, voordat karakter belangrijker is dan uiterlijk.

Hij kuste me op mijn wang zonder me in de ogen te kijken.

Christy, getrouwd en succesvol, bracht de avond door met het zorgen voor haar kinderen en zuchtte luidkeels van vermoeidheid.

Ze zag er uitgeput uit: donkere kringen onder haar ogen, warrig haar en dure kleren vol kreukels van de reis.

Carl, een junior juridisch medewerker, bleef op zijn horloge kijken en over zijn werk praten.

‘Er komt een belangrijke zaak aan,’ zei hij, terwijl hij zijn manchetten rechtzette. ‘Ik had vanavond waarschijnlijk niet vrij moeten nemen.’

Mike, een monteur met één kind, ging steeds even naar buiten om telefoontjes aan te nemen.

‘Sorry,’ mompelde hij telkens. ‘Een probleem op het werk.’

Op kerstavond.

Julian, ongehuwd en altijd op reis, liet me foto’s zien van haar laatste reis, maar vroeg nooit hoe het met me ging.

We aten. We lachten op commando. Zachte kerstmuziek speelde op de achtergrond.

En toen, zoals altijd, dwaalden hun blikken af ​​naar de enveloppen naast mijn bord.

Ze stonden te wachten.