Mijn klasgenoten hebben jarenlang gelachen om mijn oma, die de schoolkantine beheerde – totdat mijn afscheidsspeech hen stil deed vallen!

Maar de middelbare school is een wrede omgeving voor degenen die ‘anders’ zijn. De spot begon in mijn eerste jaar. Het begon met gefluister op de gang – laffe, zachte opmerkingen over hoe mijn oma misschien wel ‘in de soep zou spugen’ als ik in de problemen kwam. Ik kreeg bijnamen als ‘Lunchmeisje’ en ‘PB&J-prinses’. Ik zag klasgenoten met wie ik was opgegroeid, kinderen die als kind ijsjes in onze achtertuin hadden gegeten, haar zachte zuidelijke accent nadoen of haar gewoonte imiteren om iedereen ‘suiker’ te noemen. Ik herinner me Brittany, een meisje wiens sociale status net zo scherp was als haar tong, die me voor een groep mensen vroeg of mijn oma ‘mijn onderbroek bij mijn lunch had gedaan’. De gang barstte in lachen uit. Ik stond daar, als versteend, en voelde elke grinnik als een kras op mijn ziel.