‘Nee,’ zei ik. ‘Ik heb er geen spijt van. Het is mijn erfgoed. Mijn naam staat erop. Ik heb het niet voor hem gedaan.’
Ik draaide mijn hoofd om naar hem te kijken.
“Ik deed het voor het 12-jarige meisje wiens arm hij brak. Ik deed het voor het 16-jarige meisje wiens kunstwerk hij doormidden scheurde. Ik gaf haar de overwinning.”
Zayn glimlachte, die langzame, warme glimlach die me altijd een veilig gevoel gaf. Hij kuste me op mijn hoofd.
“Dat is mijn Ammani.”
Hij pauzeerde even en zei toen terloops: « Trouwens, heb je onlangs nog even gekeken naar het saldo van het Alj-familiefonds? »
Ik draaide me verward om in zijn armen.
‘Nee. Waarom niet? Ik dacht dat dat voor de filantropische projecten van uw familie was.’
‘Dat klopt,’ zei hij, met een twinkeling in zijn ogen. ‘En jullie zijn mijn familie. Ik heb mijn team vanochtend 500 miljoen dollar naar een nieuwe trust laten overmaken. Het staat op jullie naam, wettelijk afgeschermd van al het andere. Beschouw het als een laat huwelijksgeschenk. Jullie kunnen het gebruiken om elk ander bedrijf dat jullie vader bezit uit te kopen, als jullie dat willen. Of jullie zouden een klein eiland kunnen kopen. Ik ben flexibel.’
Ik staarde hem aan, het getal hing in de lucht. Vijfhonderd miljoen dollar. Een bedrag dat ronduit absurd was. Ik dacht na over wat het betekende. De macht, de vrijheid, de mogelijkheid om alles te doen. Ik keek van zijn lachende gezicht naar het tijdschrift, naar de heldere stad buiten ons raam, en ik begon te lachen. Het was een oprechte, vrije, blije lach die opborrelde vanuit een plek die niet langer gekwetst was.
‘Ik denk,’ zei ik, terwijl ik mijn armen om zijn nek sloeg, ‘dat ik een veel beter idee heb. Ik wil een stichting oprichten. Eentje om al die andere buitenbeentjes te helpen, degenen die door hun familie te horen hebben gekregen dat ze waardeloos zijn.’
Ik stond op het balkon van ons nieuwe appartement en keek uit over de skyline van Atlanta. De stadslichten fonkelden beneden, een zee van mogelijkheden. Het was een wereld van verschil met die donkere tuin.
Voice-over: Die avond op de bruiloft zei ik tegen hen dat ze dit moment moesten onthouden. En dat hebben ze gedaan. Ze herinneren het zich elke dag. Marcus, mijn vader, werkt nu voor mij als projectmanager en leert van de grond af aan wat respect betekent. Brenda, mijn moeder, bouwt haar leven weer op als mijn financieel manager en verdient eindelijk haar eigen geld. En Danielle… zij is ergens daarbuiten, worstelend om voor het eerst in haar leven haar eigen weg te vinden zonder mij, mijn vader of een rijke verloofde die de weg voor haar vrijmaakt.
Mijn familie lachte me uit toen ik alleen naar die bruiloft ging. Ze dachten dat ik een zielige, dateloze mislukkeling was. Ze hadden geen idee dat ik nooit echt alleen was geweest. Ik had Zayn, een man die mijn waarde zag waar zij een last zagen. En, nog belangrijker, na al die jaren van strijd had ik eindelijk mezelf.
Ze duwden me in die fontein, in de veronderstelling dat ze me verdronken. Ze dachten dat ze de laatste vonk van het mislukte gezin doofden. Ze waren zo druk aan het lachen dat ze niet beseften dat ze alleen maar een zaadje water gaven. En nu ben ik eindelijk tot bloei gekomen
