De school regelde alles; we hoefden geen cent te betalen. Maar de verhuizing naar Amsterdam stuitte op felle weerstand bij mijn ouders. Ze waren er resoluut op tegen, vooral omdat het om mijn muzikale toekomst ging. Mijn ouders werkten samen bij een fabriek en waren trots op hun werk, zij zagen dat als echte arbeid. Ze spoorden mij aan om mijn dromen op te geven en een vaste baan te zoeken. Een jaar lang ontving ik om de twee maanden uitnodigingen, maar daarna bleven ze ineens uit. In die tijd voelde ik iets kapotgaan in mij. Mijn verlangen om te zingen verdween en de gedachte aan school verloor zijn glans.
Toch ontstond er een lichtpunt bij mijn veertiende verjaardag: de leider en componist van de plaatselijke band zocht een nieuwe zangeres. Hij zocht een jonge vrouw en uit vele kandidaten koos hij mij. Ik voelde weer hoe de vleugels van de mogelijkheden zich achter mij spreidden mijn talent was niet verdwenen! Helaas kon ik maar bij twee of drie repetities zijn, voordat mijn ouders het ontdekten. Ze verboden mij verder contact, ze maakten zich zorgen over de bedoelingen van de bandleden. Daarmee eindigde mijn muzikale zoektocht. Later stopte ik met studeren, sloot ik me aan bij vrolijke vrienden en ging ik roken en drinken iets wat toen als normaal werd gezien in ons dorp. Vrijwel iedereen deed eraan mee. Net toen ik de brugklas afsloot, werd ik toegelaten tot het lyceum, maar mijn leven bleef bergafwaarts gaan.
Tot vandaag bewaart mijn moeder elk van die uitnodigingen in haar oude herinneringenalbum. Regelmatig haalt ze ze tevoorschijn, leest ze opnieuw en legt ze weer weg.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
