Op een avond arriveerde een brief zonder afzender, geschreven in een onbekend handschrift.
Geachte mevrouw Patterson,
Je kent me niet, maar ik heb je vorige maand zien spreken. Mijn zoon vroeg al jaren om geld. Altijd noodgevallen, altijd tijdelijk. Ik zei altijd ja. Nadat ik jouw verhaal had gehoord, zei ik eindelijk nee. Hij diende een verzoek tot voogdij in. Dankzij jouw advies had ik de benodigde documenten klaar. De rechter wees het verzoek af. Je hebt me behoed voor het verlies van alles. Dank je wel.
Ik heb die brief bewaard.
En de twaalf die volgden.
Ondertussen hoorde ik dat Jennifer contact had opgenomen met Roberts broers en zussen om geld te vragen. Ze weigerden allemaal, want de waarheid komt altijd aan het licht als je die niet langer met stilte bedekt.
Ze vroeg faillissement aan. Haar advocaat liet haar weten dat schadevergoedingen uit strafzaken niet kwijtgescholden konden worden.
De schulden zouden haar blijven achtervolgen.
Derek verloor alweer een baan nadat hij dronken op zijn werk was verschenen. Hij leefde van onwillige giften en slechte beslissingen.
Hun levens stortten in.
Voelde ik me slecht?
Soms, laat op de avond, moest ik denken aan het kleine meisje dat me paardenbloemen bracht en huilde toen haar goudvis doodging. Ik herinnerde me haar kleine handje in de mijne bij Roberts begrafenis, haar stem die brak toen ze fluisterde dat ze niet wist hoe ze zonder hem verder moest leven.
En toen herinnerde ik me de vrouw die ze geworden was – degene die me als een bankrekening zag, die loog over noodgevallen, die probeerde me ontoerekeningsvatbaar te laten verklaren.
En alle schuldgevoelens verdwenen als sneeuw voor de zon.
Dorothy en ik reisden daarna samen. Alaska. New England in de herfst. We begonnen plannen te maken voor Ierland in de lente. Ik gaf mijn geld uit aan mezelf – aan ervaringen, aan plezier, aan het leven waar Robert en ik eigenlijk voor gespaard hadden.
Bij mijn volgende controle glimlachte mijn dokter naar mijn dossier.
‘Je lijkt wel tien jaar jonger,’ zei ze.
‘Ik voel me twintig,’ antwoordde ik.
Stress had me ouder gemaakt.
Vrijheid heeft het omgedraaid.
Mijn bloeddruk daalde. Ik sliep dieper. De knoop van angst die onder mijn ribben zat, verdween eindelijk.
Ik ben begonnen met schilderlessen – iets wat ik al jaren wilde proberen, maar steeds had uitgesteld. Mijn eerste poging was een rommelig landschapje, maar het penseel voelde stevig in mijn hand.
Het leven bleek uiteindelijk best wel goed te zijn, zolang je maar niet werd leeggezogen door mensen die beweerden van je te houden.
