Mijn dochter doofde langzaam uit en de artsen stonden machteloos. Tot op een dag een jonge dievegge via het raam haar ziekenhuiskamer binnendrong
Valentin parkeerde voorzichtig zijn auto op de enige vrije plek naast het kinderziekenhuis. Vandaag leek het drukker dan normaal – alle parkeerplaatsen waren bezet. Valentin kwam hier elke dag, bijna alsof het zijn werk was: hij deed zijn zaken, dronk koffie in zijn favoriete café, en haastte zich dan naar zijn dochter om zoveel mogelijk tijd met haar door te brengen. Zijn dochtertje lag al maanden in het ziekenhuis.
Toch wisten de dokters nog steeds niet precies wat haar mankeerde. Valentin had haar naar de beste specialisten gebracht, maar ze zeiden allemaal hetzelfde: het brein leeft zijn eigen leven en regelt alles. Dat maakte hem woedend.
– Met zulke ‘wijze’ uitspraken verbergen ze hun onmacht! – riep hij op een dag uit.
De artsen haalden hun schouders op en wendden hun blik af.
– Het is het gevolg van extreme stress – probeerde een arts uit te leggen. – Het brein zet blokkades op die wij niet kunnen doorbreken.
– Ik begrijp er niets van! Ik zie mijn dochter voor mijn ogen wegkwijnen, en jullie zeggen dat er niets aan te doen is? Ik heb geld! Ik geef alles! Alles voor Misjel!
– Geld kan hier niet helpen – zuchtte de arts.
– Wat dan wel? Zeg het! Ik haal het, ik koop het!
– Dat kun je niet kopen… Het is moeilijk uit te leggen. Er moet iets bijzonders gebeuren, of juist niet gebeuren, waardoor het brein zichzelf kan “deblokkeren.”
– Dus wat raadt u aan? Moet ik naar een of andere heks gaan? – sneerde Valentin.
De oudere arts keek hem ernstig aan.
– Als u die weg wilt proberen, houd ik u niet tegen. Ik zeg alleen: klassieke geneeskunde schiet hier tekort. Wij kunnen enkel rust bieden, positieve emoties… en medicijnen om het lichaam te ondersteunen. En nog iets – de arts verlaagde zijn stem – als ik in uw plaats was, zou ik mijn dochter hier laten. Ze heeft al twee ernstige inzinkingen gehad. Als er nog een komt en u bent niet op tijd, kan het fataal zijn. Hier wordt ze voortdurend in de gaten gehouden en is ze veilig.
Valentin verborg zijn gezicht in zijn handen. Eerst was hij bang geweest zijn vrouw te verliezen, en nu was hij nog banger om zijn dochter kwijt te raken. Hij hield van hen beiden met heel zijn hart. Maar nu moest hij zijn eigen pijn opzijzetten om Misjel te redden. Opmerkelijk genoeg had zijn dochtertje het rustig opgevat dat ze langer in het ziekenhuis moest blijven. Ze had zijn wang geaaid en zachtjes gezegd:
– Papa, maak je niet zo veel zorgen. Ik zal niet huilen. Ga maar rustig naar je werk, je hoeft niet de hele tijd bij mij te zijn.
Valentin wist niet of hij moest lachen of huilen. Zijn achtjarige dochter sprak als een volwassene.
Plotseling hoorde hij iemand roepen: – Houd hem tegen! Meneer!
Valentin draaide zich abrupt om. Een klein meisje rende richting het ziekenhuis, achtervolgd door een buiten adem zijnde bewaker van een winkel. Ze had blijkbaar iets gestolen. Toen ze langs zijn auto rende, keek ze hem aan – haar ogen straalden pure angst uit.
– God… Ze gunnen een kind zelfs geen broodje… – mompelde Valentin, terwijl hij uitstapte precies op het moment dat de bewaker haar inhaalde.
– Blijf uit de weg! Ik moet haar aanhouden! – riep de bewaker.
– Wat heeft ze meegenomen? – vroeg Valentin.
– Een flesje water en een broodje… En wie weet wat ze nog meer in haar zakken heeft!
Valentin haalde enkele bankbiljetten uit zijn zak.
– Is dit genoeg? – vroeg hij, en na een korte aarzeling liet de bewaker het gaan.
Daarna ging Valentin naar de afspraak met de arts. Dit keer duurde het gesprek langer dan gewoonlijk.
– Meneer Valentin, ik heb een vraag… Vandaag vroeg Misjel of ze met andere kinderen van de afdeling mocht praten.
– En wat betekent dat? – vroeg Valentin voorzichtig, terwijl hij ging zitten.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
