Mijn buurvrouw gaf me een zakje hiervan. Weet iemand wat dit is? Hoe eet je ze?

Beschrijving/Smaak
Waterkastanjes zijn onregelmatig gevormde peulen met een gemiddelde diameter van 5 tot 7 centimeter. Ze hebben een taps toelopende vorm met twee langwerpige, gebogen en naar beneden hangende stekels. De waterpeulen groeien aan het wateroppervlak, net onder een drijvende rozet van bladeren, en hebben een taaie en zeer harde buitenkant. Ze hebben ook een ongewone, rustieke en aardse geur. De peulen rijpen van groen tot donkerpaarszwart en hebben een glad oppervlak met ondiepe inkepingen. Binnenin de peul bevindt zich een groot, enkelvoudig en vezelig, wit zaad. Waterkastanjes moeten gekookt worden, omdat ze rauw als giftig worden beschouwd. Na het koken zijn de peulen nog steeds erg hard en kunnen ze opengebroken worden om het kruimelige, zetmeelrijke zaad te onthullen. De zaden van de waterkastanje hebben een droge en licht taaie consistentie met een subtiel zoete, kenmerkende smaak die doet denken aan muskus en hooi.

Seizoenen/Beschikbaarheid
Waterkastanjes zijn verkrijgbaar van de late zomer tot en met de herfst.

Actuele feiten
Waterkastanjes, botanisch gezien behorend tot het geslacht Trapa, zijn de zaden van een waterplant uit de familie Lythraceae. Er zijn drie hoofdsoorten die over het algemeen als waterkastanje worden verkocht op versmarkten. Elke soort heeft een verschillend uiterlijk met een harde peul en lange, puntige stekels. De peulen op de bovenstaande foto behoren tot de soort Trapa bicornis, die twee duidelijke stekels heeft en inheems is in Azië. De peulen van Trapa bicornis staan ​​bekend onder verschillende namen, waaronder vleermuisnoot, lengnoot, duivelspeul, Chinese hoornnoot en Singhada. De vorm van de noot wordt vaak omschreven als lijkend op een vliegende vleermuis of een stierenkop. In heel Azië groeien waterkastanjes in rustige wateren zoals meren, vijvers en rivieren, en worden ze ook op kleine schaal geteeld in drijvende velden. De peulen worden als vrij zeldzaam beschouwd, omdat ze slechts één keer per jaar in het seizoen zijn, en zijn populair als snack op straat, traditioneel gekookt of geroosterd.