Ik opende Roberts dagboek opnieuw. Ik bladerde naar de aantekeningen van 8 jaar geleden.
3 april 2017: Die man dook weer op. David Sterling noemt zichzelf een projectontwikkelaar. Hij wil de lodge kopen voor een resortbedrijf. Hij bood 900.000 dollar. Ik zei nee. Hij was niet blij.
17 april 2017: Sterling kwam terug en bood 1,2 miljoen toen ik weigerde. Hij zei dat ik een onbenut potentieel had. Hij werd agressief. Ik heb de sheriff gebeld.
2 mei 2017: Sterling stuurde advocaten. Ze vonden een oude mijnclaim uit 1891 die hem zogenaamd minerale rechten op mijn land zou geven. Volledig verzonnen. Ik heb hem aangegeven bij de procureur-generaal van de staat.
15 juni 2017: Sterling gearresteerd voor fraude. Niet mijn zaak. Iets anders. Hij gaf mij de schuld. Zei dat ik hem alles had gekost. Bedreigde me in het bijzijn van getuigen. Twee jaar extra straf gekregen.
Ik leunde achterover, de puzzelstukjes vielen op hun plaats.
Sterling had een gevangenisstraf uitgezeten vanwege Robert.
Sterling gebruikte James en Bella nu om wraak te nemen en er tegelijkertijd van te profiteren.
Het ging niet alleen om geld.
Het was een persoonlijke kwestie, wat het gevaarlijker maakte.
Ik keek eerst door het raam.
Een man die ik niet herkende. Rond de 50, in een duur pak. Twee andere mannen stonden aan weerszijden van hem, als lijfwachten.
Ik deed de deur niet open.
“Kan ik u helpen?”
“Mevrouw Gable. Ik ben David Sterling. Ik denk dat we even moeten praten.”
Mijn hart bonkte in mijn keel. « Ik heb niets tegen je te zeggen. »
“Ik denk van wel. Ik ben James’ zakenpartner. Er staat een aanzienlijk bedrag op het spel.”
“James heeft geen bevoegdheid om zakelijke afspraken te maken met betrekking tot mijn eigendom.”
Sterling glimlachte. Zijn ogen straalden niet. « Misschien praten we langs elkaar heen. Mag ik even binnenkomen? Ik beloof dat ik hier niet ben om problemen te veroorzaken. »
Alles in mij schreeuwde dat ik moest weigeren.
Maar ik moest hem zien. Ik moest begrijpen waar James nu echt mee worstelde.
Ik opende de deur 15 centimeter. Het kettingslot bleef vergrendeld.
Zijn glimlach werd breder. « Slimme vrouw. Je broer was ook slim. Koppig, maar slim. »
‘Wat wil je?’ vroeg ik.
“Ik doe u een genereus aanbod. 1,8 miljoen dollar voor de lodge. Contant. U gaat er zonder kleerscheuren vanaf, voor de rest van uw leven. James’ schuld wordt kwijtgescholden. Iedereen wint.”
‘En wat als ik weiger?’
Zijn uitdrukking veranderde niet, maar er veranderde iets in zijn ogen. Iets kouds.
“Dan gaan we via andere kanalen verder. James heeft documenten ondertekend, mevrouw Gable. Volmachten. Overdrachtsovereenkomsten. We kunnen dit op de makkelijke of op de moeilijke manier doen.”
“James had geen volmacht om te tekenen.”
“Hij was ervan overtuigd dat hij het had gedaan. Dat is alles wat telt in de rechtbank. Tegen de tijd dat je het tegendeel kunt bewijzen, áls je dat al kunt, zal het pand al jarenlang onderwerp van een rechtszaak zijn. De juridische kosten zullen alles wat je nog over hebt opslokken. Je zult gebroken en alleen sterven, vechtend tegen een strijd die je niet kunt winnen.”
Ik keek hem recht in de ogen. « Ga van mijn terrein af. »
‘Denk er eens over na. Ik geef je 48 uur.’ Hij gaf me een visitekaartje door de opening. ‘Daarna wordt het ingewikkeld.’
Ze vertrokken. Ik keek door het raam toe hoe hun zwarte SUV de oprit afreed en in de verte verdween.
Toen heb ik 112 gebeld.
‘Ik moet een bedreiging melden,’ zei ik tegen de centralist. ‘Een man genaamd David Sterling is net bij mij thuis geweest en heeft me bedreigd.’
De agent die reageerde was jong, serieus en maakte zorgvuldig aantekeningen terwijl ik alles uitlegde, maar zijn gezichtsuitdrukking vertelde me wat ik moest weten.
« Mevrouw, hij heeft u technisch gezien niet bedreigd. Hij heeft u een zakelijk aanbod gedaan. Zelfs het gedeelte over een rechtszaak – dat is niet illegaal om te noemen. Hij zei dat de zaken ingewikkeld zouden worden als u weigerde. Dat is vaag, niet specifiek genoeg voor een contactverbod. »
De agent keek oprecht bedroefd. « Mijn advies? Ga niet alleen met hem in gesprek. Schakel een advocaat in. Leg alles vast op papier. »
Nadat hij vertrokken was, ging ik op de veranda zitten, keek naar de bergen en probeerde het trillen in mijn handen te bedwingen.
De spanning liep op. 48 uur. 2 dagen om te beslissen.
Maar ik had geen twee dagen nodig.
Ik wist mijn antwoord.
Nu moest ik alleen nog lang genoeg zien te overleven om het tot een goed einde te brengen.
Geen Bella. Geen Sterling.
Hij zag er vreselijk uit. Ongeschoren, donkere kringen onder zijn ogen. De BMW stond scheef geparkeerd op de oprit, alsof hij te veel haast had gehad om zich erom te bekommeren.
‘Mam,’ klonk zijn stem met een trillende stem. ‘We moeten praten. Echt praten.’
Ik liet hem binnen, schonk koffie in en ging tegenover hem aan de keukentafel zitten.
‘Sterling is hier geweest,’ zei ik.
James’ gezicht betrok. « Dat had hij niet moeten doen. Ik had hem gezegd dat hij je de ruimte moest geven. »
“Hij gaf me 48 uur de tijd om te verkopen, anders zou ik met problemen te maken krijgen.”
‘God.’ James sloeg zijn handen voor zijn gezicht. ‘Het spijt me zo. Ik wilde dit nooit. Ik wilde nooit dat jij erbij betrokken raakte.’
“Waarom ben ik er dan?”
Hij keek op. Zijn ogen waren rood. ‘Omdat ik een idioot ben. Omdat ik fouten maakte en bleef maken tot ik verdronk. En mijn enige reddingslijn was jouw erfenis.’
‘Vertel me alles,’ zei ik. ‘Geen leugens, geen verdraaiingen, alleen de waarheid.’
En dat deed hij.
Een zakenreis naar Las Vegas. James was erheen gegaan met collega’s van zijn marketingbureau, gewoon voor de lol, zei hij, om de speeltafels eens uit te proberen. Hij won $8.000 op zijn eerste avond. Het voelde als magie, alsof hij een geheim had ontdekt dat de wereld voor hem verborgen had gehouden.
Hij ging steeds maar weer terug.
Binnen een jaar had hij $50.000 verloren, drie creditcards tot het maximum benut en een tweede hypotheek op zijn huis afgesloten.
Zijn eerste vrouw, Sarah – de moeder van zijn twee kinderen – kwam erachter, vroeg de scheiding aan en kreeg de volledige voogdij omdat James zijn financiële stabiliteit niet kon aantonen.
‘Toen kwam Bella binnen,’ zei James, terwijl hij in zijn koffie staarde. ‘Ze vond me in een casino in Atlantic City. Ik zat aan een pokertafel met een verlies van $10.000 en probeerde dat terug te winnen. Ze ging naast me zitten en begon te praten. Ze was prachtig, geïnteresseerd en begripvol. Ze vertelde dat haar ex-man ook gokproblemen had. Dat ze dat begreep.’
“Ze had het op jou gemunt.”
‘Dat wist ik toen nog niet.’ Zijn stem brak. ‘Ik dacht dat er eindelijk iemand was die het begreep. Die me eindelijk niet meer veroordeelde.’
Bella was geduldig geweest. Ze had zes maanden met hem gedateerd voordat ze Pinnacle Ventures ter sprake bracht. Ze stelde hem voor aan Sterling als een vriend die kon helpen.
Sterling bood leningen aan. Aanvankelijk tegen redelijke rentes. Genoeg om de creditcardschulden af te betalen en de schulden te consolideren.
Maar de rentes waren niet vast. Ze stegen enorm, ze werden steeds hoger.
« Tegen de tijd dat ik doorhad wat er aan de hand was, » zei James, « had ik een schuld van $200.000. »
Sterling zei dat er maar één uitweg was, vervolgde James. Eén bezit dat ik kon gebruiken. De lodge van oom Robert. Als ik die kon laten ontwikkelen, zou Sterling de schuld aflossen en de winst delen.
“Dus je hebt gewacht tot hij stierf.”
“Nee. Hemel nee. Ik had gehoopt. Ik dacht dat ik hem misschien kon overhalen, hem kon overtuigen om mee te ontwikkelen terwijl hij nog leefde. Er een familieproject van maken. Maar hij weigerde. Hij doorzag het. Hij doorzag mij.”
James’ handen trilden nu.
“Die nacht, toen ik zei – toen ik hem vertelde dat hij maar dood moest gaan – was ik dronken en wanhopig. Ik meende het niet, maar ik kan het niet terugnemen.”
‘En Bella,’ zei hij, met een trillende stem. ‘Ze drong aan. Bleef maar aandringen. Ze zei dat de tijd begon te dringen. Dat Sterling ongeduldig werd. Dat als ik niet zou bevallen, hij—’
James stopte.
‘Hij zou wat?’
‘Hij zou je pijn doen,’ fluisterde James, ‘om mij te motiveren.’
De woorden vielen als stenen tussen ons in.
‘Daarom ben ik zo agressief geweest,’ zei James snel. ‘Daarom heb ik dit erdoorheen proberen te drukken. Ik dacht dat als ik het pand maar kon laten verbouwen, verkopen en iedereen kon laten uitbetalen, jullie veilig zouden zijn. Dan zouden we allemaal veilig zijn.’
“James, met mensen als Sterling kun je niet onderhandelen. Je kunt ze niet tevreden stellen.”
‘Dat weet ik nu,’ zei hij. ‘Maar wat moet ik anders? Als ik niet bevalt, zal hij—’ Hij keek me aan. Echt aan. ‘Mam, ik denk dat hij je zal vermoorden. Het op een ongeluk laten lijken. Hij heeft het al eerder gedaan.’
‘Heb je bewijs?’
‘Bella vertelde me dingen toen ze dronken was over eerdere deals. Over mensen die in de weg stonden.’ James pakte zijn telefoon. ‘Ik ben drie weken geleden begonnen met het opnemen van onze gesprekken. Voor het geval ik bewijs nodig heb.’
Hij liet me audiobestanden zien. Met datums en tijdstempels.
Bella’s stem klonk onduidelijk door de wijn: « De brand bij Miller was geen ongeluk. David heeft iemand betaald. 20.000 dollar om het hotel in brand te steken en al hun financiële gegevens te vernietigen. Tegen de tijd dat alles was herbouwd, waren wij de eigenaars. »
Nog een opname: “Thompsons moeder. Dat was geen val. David heeft mensen om zich heen. Zij zorgen ervoor dat dingen gebeuren. Het is netter dan je zou denken.”
Het bloed stolde me in de aderen.
“Je hebt dit al die tijd bewaard.”
“Ik was bang. Als Sterling erachter zou komen dat ik Bella aan het opnemen was, zou hij jou ook vermoorden.”
We zaten in stilte. De klok aan de muur tikte. Dennentakken schuurden tegen het raam.
‘Ik heb deze opnames nodig,’ zei ik uiteindelijk. ‘Allemaal. Stuur ze naar mijn e-mailadres, naar Thomas Whitfield, naar de procureur-generaal van de staat.’
“Als ik dat doe, zal Sterling het weten.”
“Hij is al iets aan het plannen. James, je zei het zelf al. We hebben geen tijd meer om te verdedigen.”
“Wat moeten we dan doen?”
Ik keek naar mijn zoon. Echt naar hem. Zag de bange jongen onder de wanhopige man. Zag de fouten, de manipulatie en de oprechte angst.
Ook hij was hier een slachtoffer. Niet onschuldig, niet zonder schuld, maar desalniettemin een slachtoffer.
‘We geven hem wat hij wil,’ zei ik langzaam. ‘Of we laten hem denken dat we dat doen.’
James zou Bella vertellen dat ik had ingestemd met een ontmoeting, een onderhandeling met Sterling, Bella, James en mij in de lodge. Ze waren gekomen in de verwachting dat ik me zou overgeven, dat ik papieren zou ondertekenen.
In plaats daarvan stuitten ze op bewijsmateriaal, opnameapparatuur, getuigen, alles was gedocumenteerd.
« Ze zullen nooit instemmen met getuigen, » zei James.
‘Ze zullen er niets van weten.’ Rick Sanderson en Dylan Thompson konden zich verstoppen en alles opnemen vanuit het kantoor boven. De vergadering zou plaatsvinden in de grote woonkamer. Ze zouden elk woord horen.
Vervolgens overhandigden we de opnames aan de politie, en niet alleen aan de politie, maar ook aan de media, de procureur-generaal, de National Land Trust – iedereen die moest weten dat Pinnacle Ventures een criminele organisatie runde.
James keek twijfelachtig. « Sterling is er eerder ook al vandoor gegaan. Waarom denk je dat het deze keer anders zal zijn? »
« Want deze keer gaat hij alles op band bekennen. »
“Waarom zou hij dat doen?”
Ik glimlachte. Geen blije glimlach. Eerder een koude.
« Want ik ga hem zo boos maken dat hij vergeet voorzichtig te zijn. »
18:00 uur. De lodge. Laatste onderhandelingen.
James had het al voorspeld toen hij Bella een berichtje stuurde. Haar reactie kwam binnen enkele seconden: Perfect. David zal blij zijn. Zorg dat ze klaar is om te tekenen.
Ik heb de hele dag besteed aan de voorbereiding. Ik heb Rick en Dylan gebeld. Ik heb het plan uitgelegd. Ze waren het er allebei meteen mee eens.
« Ik neem professionele opnameapparatuur mee, » zei Dylan. « Audio en video, meerdere camerahoeken. Niets wat ze zeggen zal aan me voorbijgaan. »
« En ik houd mijn broer paraat, » voegde Rick, de hulpsheriff, eraan toe. « Mocht er iets misgaan, dan kan hij er binnen 10 minuten zijn. »
Die middag had ik een ontmoeting met Thomas Whitfield. Ik heb mijn testament bijgewerkt, een verklaring onder ede ondertekend en een schriftelijk bewijs opgesteld dat, indien nodig, na mijn dood zou worden overgeleverd.
‘Evelyn,’ zei Thomas toen ik wegging, ‘weet je het wel zeker? Dit zijn gevaarlijke mensen.’
‘Ik weet zeker dat mijn broer me beschermde,’ zei ik. ‘Nu moet ik beschermen wat hij heeft achtergelaten.’
Die avond, toen de zon onderging en de schaduwen langer werden, kwamen Rick en Dylan aan. We zetten de apparatuur klaar. Camera’s verstopt in de ruggen van boeken op de planken, microfoons weggestopt in lampvoeten, alles draadloos, alles in realtime geback-upt naar de cloud.
‘Als ze de apparatuur vinden—’ begon Dylan.
‘Ze zullen niet kijken,’ zei ik. ‘Mensen zoals Sterling zijn overmoedig. Ze zullen ervan uitgaan dat een vrouw van mijn leeftijd te naïef is om hieraan te denken.’
Om 5:45 gingen Rick en Dylan naar boven en namen plaats in het kantoor met de deur op een kier, waar monitoren vier verschillende camerahoeken van de grote woonkamer toonden.
Ik stond daar alleen, streek mijn vest glad – hetzelfde vest dat ik bij de testamentvoorlezing had gedragen – en drukte mijn duim in mijn handpalm.
Wees sterk. Wees slim.
Precies om 18:00 uur hoorde ik auto’s op de oprit.
Daar gaan we.
Sterling als eerste. Hetzelfde dure pak. Dezelfde kille glimlach. Achter hem Bella in designerkleding. James helemaal achteraan, die eruitziet alsof hij ziek is.
“Mevrouw Gable.” Sterling stak zijn hand uit.
Ik heb het niet aangenomen. « Bedankt dat je hebt ingestemd met de afspraak. »
“Ik was het er niet mee eens. Ik luister. Dat is een verschil.”
‘Prima.’ Hij ging zitten zonder dat hem dat gevraagd was. Bella ging naast hem zitten. James bleef in de buurt van de deur staan.
« Laten we er geen doekjes om winden. Je hebt 48 uur de tijd gehad. Ik ben bereid mijn bod te verhogen naar 2 miljoen dollar. Definitief bod. Voor een pand ter waarde van 1,38 miljoen dollar is dat genereus. Ik reken daarbij op je medewerking en je stilzwijgen over bepaalde misverstanden. »
“Je bedoelt de fraude. De afpersing. De bedreigingen.”
Sterlings glimlach verdween niet. « Dat zijn sterke woorden. Emotionele woorden. In het bedrijfsleven geven we de voorkeur aan nauwkeurige terminologie. »
« Laten we dan eerlijk zijn. Je hebt mijn neef als doelwit gekozen, Bella gebruikt om hem in de schulden te drijven en bent van plan dit pand te stelen op dezelfde manier als je al vier andere panden hebt gestolen. »
Bella verstijfde. Sterling stak een hand op.
“Mevrouw Gable, ik denk dat u verkeerd bent geïnformeerd. James kwam naar mij toe voor legitieme zakelijke leningen. Ik heb hem te goeder trouw kapitaal verstrekt. Als hij slechte investeringen heeft gedaan, is dat jammer, maar niet mijn verantwoordelijkheid.”
“De familie Reeves. De Millers. De Pattersons. De Thompsons. Vier families geruïneerd. 4,8 miljoen dollar gestolen.”
“Beweerd. Nooit bewezen.”
Sterling boog zich voorover. « Laat me je vertellen wat ik kan bewijzen. Jouw broer heeft me drie jaar van mijn leven gekost. Hij heeft me bij de autoriteiten aangegeven op basis van valse beschuldigingen. Ik heb in de gevangenis gezeten vanwege zijn leugens. »
« Je hebt een gevangenisstraf uitgezeten omdat je probeerde zijn eigendom te stelen met een valse mijnbouwvergunning. »
‘Ik heb vastgezeten omdat jouw broer een wraakzuchtige oude man was die niet tegen concurrentie kon.’ Sterlings stem werd koud. Eindelijk viel zijn masker af. ‘Hij heeft me alles gekost. Mijn reputatie, mijn vrijheid. Drie jaar in een cel omdat hij het niet kon verdragen dat iemand succesvol was.’
“Dit is dus wraak.”
‘Dit is gerechtigheid. Jouw broer heeft van mij gestolen. Nu steel ik van hem. Alleen hoeft hij niet meer te lijden. Dus jij mag het doen.’ Hij glimlachte weer. Gaaf. ‘Poëtisch, vind je niet?’
‘En wat als ik weiger te verkopen?’
Sterling stond op, liep naar de open haard en pakte Roberts foto – die van afgelopen zomer.
‘Dan gebeuren er ongelukken. Oude huisjes. Defecte bedrading. Gaslekken. Bejaarde vrouwen die alleen wonen.’ Hij legde de foto voorzichtig neer. ‘De statistieken zijn echt tragisch. Hoeveel ouderen sterven er elk jaar bij woningbranden?’
Mijn hart bonkte in mijn keel, maar ik hield mijn stem kalm. « Je dreigt me te vermoorden. »
“Ik noteer mogelijkheden. Uitkomsten. De natuurlijke gevolgen van slechte keuzes.”
“Je hebt dit al eerder gedaan. De brand in het Miller Hotel. Het ongeluk waarbij Pattersons vader gewond raakte.”
“Naar verluidt. Niet bewezen.”
Maar zijn glimlach bevestigde het. Hij genoot ervan. Hij genoot van mijn angst.
“En hoe zit het met Thompsons moeder? Die val die geen val was.”
“Ongelukken. Tragische ongelukken.”
Hij kwam dichterbij. ‘Dit is wat er gaat gebeuren, mevrouw Gable. U gaat deze papieren ondertekenen.’ Hij knikte naar Bella, die documenten uit haar tas haalde. ‘U draagt de eigendomsakte over aan een holdingmaatschappij die ik controleer. U pakt uw 2 miljoen dollar en verdwijnt in stilte. Leef de rest van uw leven in comfort.’
‘En wat als ik dat niet doe?’
“Dan heb je geen jaren meer over. Dan heb je nog dagen. Misschien uren.”
De kamer was stil, alleen het geknetter van het vuur en het tikken van de klok waren hoorbaar.
Toen glimlachte ik. Echt glimlachte ik.
‘Dank u voor de verduidelijking,’ zei ik.
Sterling fronste zijn wenkbrauwen. « Wat moet er verduidelijkt worden? »
“Uw intenties. Uw methoden. Uw misdaden uit het verleden.”
Ik keek naar de boekenplank, naar de camera die verborgen zat in de rug van Moby Dick.
“Elk woord van dit gesprek is opgenomen. Audio en video, vanuit meerdere hoeken, reeds opgeslagen in de cloud en naar drie verschillende advocaten gestuurd.”
Het kleurde niet meer uit Sterlings gezicht. « Je bluft. »
‘Dylan,’ riep ik richting de trap. ‘Rick. Kom alsjeblieft naar beneden.’
Voetstappen op de trap. Dylan verscheen als eerste, met zijn telefoonscherm in de hand, waarop de live-beelden te zien waren. Rick volgde met een professionele videocamera.
‘Elke dreiging,’ zei Dylan kalm. ‘Elke bekentenis. Elke verklaring. Met tijdstempel en authenticiteitsbewijs.’
Sterling stormde op de boekenplank af. Rick ging tussen ons in staan.
‘Niet doen,’ zei Rick. ‘Het is al geüpload. Het vernielen van de apparatuur zal niet helpen.’
Bella sprong overeind. « Jij stomme oude vrouw. »
‘Eigenlijk,’ zei ik, ‘ben ik een heel slimme oude vrouw. Slim genoeg om jullie jezelf in de problemen te laten praten en een gevangenisstraf te laten krijgen.’
Sterling balde zijn handen tot vuisten. Even dacht ik dat hij zou aanvallen. Dat hij alles op het spel zou zetten met één gewelddadige actie.
Toen sprak Jakobus.
‘Het is voorbij, Sterling.’ Zijn stem was zacht maar vastberaden. ‘Ik getuig tegen jullie beiden.’
Bella draaide zich abrupt naar hem toe. « Jij verrader. »
“Ik ben geen verrader. Ik ben jullie slachtoffer. En ik ben er klaar mee om dat te zijn.”
Sterling wees naar James. « Jij hebt documenten getekend. Je bent medeplichtig. Jij gaat er ook aan. »
‘Misschien. Waarschijnlijk.’ James keek me recht in de ogen. ‘Maar mijn moeder is in ieder geval veilig.’
Toen hoorden we de sirenes. Ze kwamen aanrijden over de bergweg.
Ricks broer, de hulpsheriff, plus de staatspolitie. Thomas had hen een uur geleden gewaarschuwd.
‘Ik zou gaan zitten als ik jou was,’ zei ik tegen Sterling. ‘Rennen maakt het alleen maar erger.’
Afpersing. Fraude. Samenzwering. Terroristische dreigingen.
De aanklachten stapelden zich op naarmate de politie de opnames afspeelde en de documenten onderzocht die Rick en Dylan hadden verzameld. Ze stuurden de audio naar de federale autoriteiten en naar de procureurs-generaal van vier staten.
Morgen zal het onderzoek naar Pinnacle Ventures landelijk nieuws zijn.
James is nog niet gearresteerd. Nog niet. Ze hebben zijn getuigenis nodig. Hij zal waarschijnlijk uiteindelijk wel worden aangeklaagd – voor fraude, misschien samenzwering.
Maar hij had de juiste kant gekozen. Eindelijk. Op het moment dat het er het meest toe deed.
Nadat de politie vertrokken was en Sterling en Bella in aparte politieauto’s waren weggereden, zaten James en ik alleen in de grote woonkamer.
‘Het spijt me,’ zei hij. ‘Voor alles. Voor alles.’
« Ik weet. »
“Ik ga naar een afkickkliniek voor mijn gokverslaving. Ik zal alle aanklachten onder ogen zien. Ik zal niet vluchten.”
“Dat weet ik ook.”
‘Denk je—’ Hij stopte even en begon opnieuw. ‘Denk je dat we dit ooit nog kunnen oplossen? Jij en ik?’
Ik keek naar mijn zoon. Zag de schade. Zag de mogelijkheid tot herstel. Zag de lange weg die voor hem lag.
‘Ik weet het niet,’ zei ik eerlijk. ‘Maar je leeft. Ik leef. Dat is meer dan Sterling had bedoeld.’
“Waar beginnen we?”
“Met de waarheid. De hele waarheid. Aan de politie. Aan je kinderen. Ze verdienen het om te weten waarom je uit hun leven bent verdwenen. Aan jezelf.”
James knikte en veegde zijn ogen af.
“Mag ik op de bank blijven? Ik wil gewoon even niet alleen zijn.”
Ik had nee moeten zeggen. Ik had mezelf moeten beschermen. Afstand moeten houden.
Maar hij bleef mijn zoon. Gebroken, maar van mij.
‘Eén nacht,’ zei ik. ‘En dan ga je naar een afkickkliniek. Morgen.’
« Morgen, » beaamde hij.
Die nacht sliep ik eindelijk. Echt geslapen, voor het eerst sinds Roberts dood, omdat de dreiging voorbij was.
Althans, dat dacht ik.
Ik kwam erachter toen Thomas om 6:00 uur ‘s ochtends belde en me wakker maakte uit de eerste echte nachtrust die ik in dagen had gehad.
« Ze stelden de borgsom vast op 500.000 dollar, » zei hij. « Hij betaalde die meteen. Evelyn is vrij. »
Ik ging rechtop zitten, mijn hart bonkte in mijn keel. « Hoe dan? De aanklachten— »
“Hij heeft een dure advocaat. Hij betoogde dat hij geen vluchtgevaar vormt. Dat de aanklachten voornamelijk gebaseerd zijn op een opname die als uitlokking kan worden aangevochten.” Thomas’ stem trilde van frustratie. “De rechter trapte erin. Hij is op vrije voeten in afwachting van het proces.”
“En hoe zit het met het contactverbod?”
“Het is vastgelegd. Hij mag niet binnen 150 meter van jou of het terrein komen. Maar Evelyn, mannen zoals Sterling respecteren wettelijke grenzen niet altijd.”
Ik keek naar James, die nog steeds sliep op de bank. Zijn gezicht was voor het eerst in dagen vredig. Hij had tot middernacht gepraat over het gokken, de schulden, de leugens die hij zichzelf had verteld. Toen had hij gehuild. Echt gehuild. En ik had hem vastgehouden zoals ik vroeger deed toen hij klein was en de wereld te groot voor hem leek.
‘Wat moet ik doen?’ vroeg ik.
‘Kom bij mij en mijn vrouw logeren,’ drong Thomas aan. ‘Gewoon voor een paar dagen, tot de rechtszitting.’
“Nee. Dat geeft hem macht. Dat laat hem me uit mijn eigen huis verjagen.”
“Laat me dan particuliere beveiliging inhuren.”
‘Met welk geld, Thomas? Ik kan me geen lijfwachten veroorloven.’
Hij was stil.
Vervolgens: « Roberts verhaal. Dat is genoeg. »
“Dat geld is voor onroerendgoedbelasting, onderhoud—”
‘Je kunt het niet uitgeven als je dood bent.’ Zijn stem werd zachter. ‘Alsjeblieft. Laat me in ieder geval iemand inhuren voor de nachten. Iemand die op het terrein past terwijl je slaapt.’
Ik wilde weigeren. Moedig en onafhankelijk zijn.
Maar ik moest denken aan Sterlings gezicht toen hij me bedreigde. De kille vastberadenheid in zijn ogen.
‘Oké,’ zei ik. ‘Maar alleen ‘s nachts. Overdag gaat het prima.’
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
