Mijn broer, die een hotel op Hawaï runt, belde om te vragen waar mijn man was. Ik zei New York. Hij antwoordde kalm dat mijn man in werkelijkheid in zijn hotel was met een andere vrouw, en mijn pinpas gebruikte. Met zijn hulp bedacht ik mijn antwoord – toen belde mijn man me in paniek op.

Mijn broer, Luca Moretti, runt een klein hotel aan het strand op Oahu. We zijn opgegroeid in New Jersey in een gezin waar men de uitgaven nauwlettend in de gaten hield en ruzie maakte over telefoonrekeningen. Dus toen Luca me om 7:12 uur ‘s ochtends belde, hoorde ik meteen aan de spanning in zijn stem dat er iets mis was.
‘Claire,’ zei hij, waarbij hij mijn getrouwde naam liet vallen zoals hij alleen deed als hij nerveus was, ‘waar is Ethan?’

‘Mijn man?’ Ik keek naar de klok aan de keukenmuur. ‘Hij is gisteren vertrokken. New York. Afspraken met klanten.’

Er viel een korte stilte, waarna Luca langzaam ademhaalde. « Nee. Hij is gisteravond laat ingecheckt in mijn hotel. Kamer 318. En hij was niet alleen. »

Mijn vingers klemden zich vast om het aanrecht. « Dat is onmogelijk— »

‘Ik heb het registratiebewijs in mijn hand,’ onderbrak Luca hem vriendelijk, niet hard, maar vastberaden. ‘Hij heeft je bankpas gebruikt. Dezelfde laatste vier cijfers die je noemde toen je me vorige maand naar fraudewaarschuwingen vroeg. Hij heeft op dezelfde manier getekend als altijd. Grote E, schuine streep eronder.’

Mijn maag draaide zich om. De laatste tijd was Ethan steeds zijn portemonnee aan het ‘vergeten’, hield hij zijn telefoon goed in de gaten en wuifde hij het weg als stress. Nu somde Luca alle details op: het tijdstempel, het kamernummer, het stille verzoek om later uit te checken, de champagne die ‘voor de dame’ besteld was.

‘Luca,’ fluisterde ik, ‘ga hem niet confronteren.’

‘Nee,’ zei hij. ‘Maar Claire… wat wil jij doen?’

Ik antwoordde niet meteen. Ik staarde naar de foto op onze koelkast: Ethan en ik in Central Park, lachend, mijn hand op zijn arm. Plotseling leek die glimlach ingestudeerd.

‘Help me,’ zei ik uiteindelijk. ‘Ik heb bewijs nodig. En ik wil dat hij geen geld meer van me krijgt.’

Binnen enkele minuten blokkeerde ik de kaart in mijn bankapp en belde ik de bank om alle recente transacties te melden. Luca stemde ermee in om de beveiligingsbeelden te bewaren en een kopie van de ondertekende bon te maken. Hij vertelde me ook de voornaam van de vrouw van de reservering – Madison – en dat ze spabehandelingen en een cruise bij zonsondergang had geboekt.

Tegen het middaguur was de schok omgeslagen in een helder beeld. Ik nam een ​​vrije dag, reed naar het huis van mijn moeder en vertelde haar net genoeg om haar logeerkamer te kunnen gebruiken. Daarna belde ik Luca terug en legde een plan uit dat zelfs terwijl ik het uitsprak nog onwerkelijk aanvoelde.

‘Morgen,’ zei ik tegen hem, ‘moet je mijn instructies precies opvolgen. Geen improvisatie.’