Mijn achtjarige dochter glipte naar binnen, haar kleine gezichtje bleek van angst. Ze fluisterde: « Mama, verstop je onder het bed. Nu meteen. » Ik verstijfde, verward maar doodsbang. « Wat is er aan de hand? » We kropen in stilte onder het bed, onze adem inhoudend. Voetstappen werden luider, dichterbij. Mijn hart bonkte in mijn borst. « Mama… » fluisterde ze, haar hand drukte dringend op mijn lippen. Haar ogen waren wijd open, vol paniek. « Laat ze ons niet vinden. » Wat er daarna gebeurde, schokte me.

Er kwam geen antwoord. Alleen het zakken van het huis, het gekreun van oud hout dat kromp in de afkoelende lucht.

Ze was er niet. Ze was er nooit echt geweest.

Ik stond op en veegde mijn ogen af. Ik liep de kamer uit en sloot de deur.

Ik liep de trap af, mijn hand langs de leuning glijdend. Ik liep naar de voordeur – die David had gerepareerd nadat hij hem had ingetrapt.

Ik stapte de veranda op en deed de deur op slot.

Klik.

Ik sloot de monsters in mezelf op. Het verdriet. De herinneringen. De waanzin.

Ik liep over het pad naar de auto. David keek me na, zijn gezicht hoopvol maar ook terughoudend.

‘Ik ben er klaar voor,’ zei ik tegen hem terwijl ik mijn veiligheidsgordel vastmaakte.

Hij startte de motor. « Alles goed? »

‘Dat zal ik zijn,’ zei ik.