Elke mede-eigenaar kan zijn of haar aandeel zelfstandig verkopen.
En zodra mijn LLC een derde van het onroerend goed in handen had, zouden de zaken voor hen erg ingewikkeld worden.
De LLC kan een verzoek tot verdeling indienen, een juridische procedure die de verkoop van gemeenschappelijk bezit afdwingt wanneer mede-eigenaren het niet eens kunnen worden.
Kenneth had het verzoekschrift al opgesteld.
We zouden de zaak morgen aanspannen en eisen dat het pand op een openbare veiling wordt verkocht, tenzij de andere eigenaren het aandeel van de LLC overkopen.
Op basis van de huidige marktwaarde was een derde van het pand ongeveer $187.000 waard.
Ik eis dat bedrag binnen 60 dagen contant.
Als ze niet konden betalen, zou de procedure tot verdeling van het vermogen worden voortgezet, waardoor een verkoop zou plaatsvinden waarbij de LLC op het onroerend goed kon bieden of het aan de hoogste bieder kon overlaten.
In beide gevallen zouden ze hun machtspositie ten opzichte van mij verliezen.
Om 18:47 uur heb ik de overdracht van mijn eigendomsbelang aan de LLC voltooid.
De akte werd elektronisch geregistreerd bij de gemeente.
Om 18:48 uur heb ik de vereiste juridische kennisgeving naar mijn ouders gestuurd om hen te informeren over de eigendomsoverdracht en de aanstaande procedure tot verdeling van het onroerend goed.
Om 18:51 uur belde mijn moeder me, ze schreeuwde zo hard dat ik de telefoon van mijn oor moest houden.
“Wat heb je gedaan? Wat heb je gedaan?”
‘Pardon. Wie is dit?’
Mijn stem klonk aangenaam, maar professioneel verward.
‘Speel geen spelletjes met me, Jessica. We hebben net een bericht ontvangen. Je hebt je aandeel in het huis overgedragen. Dat kan niet.’
“Jazeker. Als mede-eigenaars heeft elke eigenaar het recht om zijn of haar individuele aandeel te verkopen of over te dragen. De LLC bezit nu een derde van het pand. Kenneth Walsh kan u de juridische details uitleggen als u dat wilt. Zijn telefoonnummer is hier te vinden.”
“Dit is waanzinnig.”
« Wat waanzinnig is, is een 5-jarig kind 4 uur lang buiten opsluiten in vrieskou, totdat ze onderkoeld raakt. »
“Maar dit is wat er nu gebeurt, mam. De LLC dient morgenochtend een verzoek tot verdeling in. Dat betekent dat de rechtbank de verkoop van het pand zal afdwingen, tenzij jij en papa het 1/3-aandeel van de LLC overkopen. De huidige marktwaarde van dat aandeel is $187.000. Jullie hebben 60 dagen om het geld bij elkaar te krijgen, anders wordt het huis geveild.”
‘Jij ondankbare kleine. Wij hebben je die aanbetaling gegeven. Wij hebben dat huis voor je gekocht.’
‘Nee, u heeft mij een lening verstrekt. Vergeet niet, alles staat op papier. U stond erop dat we een schuldbekentenis opstelden, omdat u alles formeel vastgelegd wilde hebben. Ik betaal u al drie jaar terug met 5% rente. Kenneth heeft alle documenten, elke cheque, elke betaling.’
“Ik betaal mijn termijnen netjes op tijd, dus u kunt geen wanbetaling claimen. Sterker nog, ik heb ongeveer $8.000 te veel betaald. U bent mij dus eigenlijk geld verschuldigd.”
“Dit is waanzinnig. Waar moeten we nu heen?”
‘Ik weet het niet, mam. Misschien moet je bij de poort wachten tot iemand je komt ophalen.’
« Oh, en over dat ‘verkocht’-bord dat je in de tuin hebt geplaatst. Ik heb het bij de makelaarscommissie gemeld als fraude. Je hebt documenten vervalst om een woning te koop aan te bieden die je wettelijk gezien niet mag verkopen zonder de toestemming van alle mede-eigenaren. Dat is een misdrijf. »
Ik hoorde mijn vader op de achtergrond schreeuwen.
Mijn moeders ademhaling was onregelmatig.
“Hoe kun je ons dit aandoen? Wij zijn je ouders.”
“Je hebt mijn 5-jarige dochter 4 uur lang buiten in de sneeuw opgesloten. Je hebt haar verteld dat ze dakloos was. Je hebt toegekeken hoe ze huilde, het koud had en smeekte om naar binnen te mogen. En toen heeft papa haar geslagen.”
“Ze moest het leren—”
“Ze is 5 jaar oud. Ze had de liefde van haar oma nodig. In plaats daarvan heb je haar getraumatiseerd om mij te straffen. Dus ja, ik heb dit gedaan. En ik ben nog niet klaar.”
Ik hing op voordat ze kon reageren.
Mijn vierde telefoontje van de dag was naar een familierechtadvocaat genaamd Patricia Reeves.
Ik heb haar maanden geleden al geraadpleegd, voor het geval dat.
“Patricia, ik moet een contactverbod aanvragen tegen mijn beide ouders. Ik heb videobewijs van kindermishandeling.”
“Stuur me alles. Ik zorg dat de papieren morgenochtend ingediend zijn.”
Ze stelde geen vragen.
Daarom heb ik voor haar gekozen.
Patricia had haar carrière gewijd aan het beschermen van ouders en kinderen tegen giftige gezinssituaties.
Ze begreep dat het gevaar soms van binnenuit de familie kwam, en niet van daarbuiten.
Binnen 20 minuten had ik alle beveiligingsbeelden geüpload naar haar beveiligde server.
Vanuit elke hoek.
Elke tijdstempel.
Meline staat in de kou.
Mijn moeder kijkt toe vanuit het raam.
De hand van mijn vader die het gezicht van mijn dochter aanraakt.
‘Jessica,’ zei Patricia toen ze terugbelde na het bekijken van de beelden, ‘dit is een van de ergste gevallen die ik ooit heb gezien. Je dochter had onderkoeling kunnen oplopen. Dit gaat verder dan emotionele mishandeling.’
« Ik weet. »
« De strafrechtelijke aanklachten moeten standhouden, zeker met dit videobewijs. Ben je voorbereid op hoe lelijk dit kan worden? »
Ik heb over die vraag nagedacht.
Mijn ouders zouden zich verzetten.
Dat deden ze altijd als ze werden uitgedaagd.
Ze zouden me afschilderen als een wraakzuchtige dochter, een ongeschikte moeder, iemand die een simpel misverstand overdreef.
Ze vertelden iedereen die het wilde horen dat zij hier de slachtoffers waren.
“Laat ze het maar lelijk maken. Ik heb de waarheid op camera.”
Mijn vijfde telefoontje was naar de kinderbescherming.
Ik heb gemeld wat er gebeurd was.
Ik heb ze de beveiligingsbeelden gestuurd.
Ik heb hen de contactgegevens van Angela als getuige gegeven.
De medewerker van de kinderbescherming klonk oprecht geschokt toen ik de situatie beschreef.
« Mevrouw, ik moet u vragen: is uw dochter op dit moment veilig? »
“Ze is bij een buurvrouw, een goede vriendin. Ik ga zo naar haar toe.”
“We moeten u en uw dochter binnen 48 uur interviewen. We moeten ook met uw ouders spreken.”
“Ze zijn bij mij thuis. Het adres staat in het rapport. Ze hebben de sleutels.”
Ik hield even stil.
“Ze zullen ze niet lang meer hebben.”
Mijn zesde telefoontje was naar de politie.
Ik heb aangifte gedaan van mishandeling van een minderjarige.
De agent die mijn verklaring opnam, vroeg of ik aangifte wilde doen.
Ik heb geen moment geaarzeld.
“Ja, absoluut. Ja.”
Mijn vader had mijn kind zo hard geslagen dat ze van de trap viel.
Dat was geen discipline.
Dat was mishandeling.
‘We sturen vanavond agenten om hun verklaring op te nemen,’ zei de agent. ‘Heeft u bewijsmateriaal?’
“Videobeelden. Meerdere camerahoeken. Met tijdstempel. Ik verstuur ze nu.”
De telefoontjes bleven de hele avond binnenkomen.
Mijn ouders hebben het 17 keer geprobeerd.
Ik heb niet geantwoord.
Kenneth nam de telefoontjes van hun advocaat aan, die rond 20:00 uur begonnen nadat ze hun verhaal hadden gedaan.
Hun advocaat was een oude familievriend, een man genaamd Harold Brennan, die al tientallen jaren de testamenten en zakelijke contracten van mijn ouders regelde.
Kenneth kende hem en zei dat hij bekwaam genoeg was voor standaard nalatenschapsplanning, maar totaal geen verstand had van vastgoedrecht en familierecht.
‘Hij dreigt je aan te klagen voor onrechtmatige uitzetting,’ vertelde Kenneth me tijdens een van onze tussentijdse telefoongesprekken. ‘Ik heb uitgelegd dat je mede-eigenaren niet onrechtmatig kunt uitzetten en dat de beheersovereenkomst van de LLC waterdicht is. Hij trok zich al snel terug.’
“Wat nog meer?”
“Hij beweerde dat u hun investering probeerde te stelen. Ik heb hem kopieën van de schuldbekentenis gestuurd waaruit blijkt dat de aanbetaling een lening was, geen schenking. Ik heb hem ook uw betalingsgegevens gestuurd. Daarna heeft hij niets meer van zich laten horen.”
« Denk je dat hij ze zal adviseren om de uitkoop te accepteren? »
Kenneth lachte, hoewel er weinig humor in zat.
« Ik denk dat hij ze zal adviseren dat een gevecht met jou hen meer aan juridische kosten zal kosten dan ze ooit terugkrijgen. Of ze daarnaar luisteren, is een andere vraag. »
Mijn ouders wilden geen advies aannemen dat in tegenspraak was met wat ze wilden horen.
Dat wist ik uit ervaring.
Om 19:30 uur trilde mijn telefoon met een e-mail van mijn moeder.
De onderwerpregel luidde:
“Hoe je dit gezin kapotmaakt.”
Ik had het moeten verwijderen.
In plaats daarvan opende ik het.
De e-mail voldeed precies aan mijn verwachtingen.
Paragrafen vol verhalen over hoe ondankbaar ik was, hoe ze alles voor me hadden opgeofferd, hoe ik mijn familie de rug had toegekeerd vanwege een simpel misverstand.
Ze beweerde dat Meline had overdreven over het feit dat ze het koud had, dat mijn vader haar nauwelijks had aangeraakt en dat ze uit zichzelf was gevallen, en dat de hele zaak enorm werd opgeblazen omdat ik altijd al overdreven dramatisch was geweest.
Er werd geen verontschuldiging aangeboden.
Geen enkele erkenning van wat ze daadwerkelijk hadden gedaan.
Gewoon een rechtvaardiging, en nog wel flauw ook.
Ik heb het zonder commentaar doorgestuurd naar Patricia en Kenneth.
Het zou nuttig bewijsmateriaal zijn voor hun denkwijze.
Om 20:15 uur stuurde Angela me een berichtje.
“De politie is net bij me weggegaan. Ze hebben Maddie ondervraagd. Ze was bang, maar heeft alles verteld. De agent zei dat ze heel dapper was.”
Mijn borst trok samen.
Mijn 5-jarige hoeft niet dapper te zijn.
Ze zou de politie niet hoeven te vertellen dat haar grootvader haar heeft geslagen.
Om 20:45 uur ging mijn telefoon.
Trevor.
Ik had hem eerder een berichtje gestuurd met een korte uitleg, maar we hadden nog niet met elkaar gepraat.
“Jess, ik zag net je berichten. Gaat het goed met je? Gaat het goed met Maddie?”
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
