‘Meneer, zou u zich voor één dag willen voordoen als mijn echtgenoot?’ fluisterde de witte vrouw tegen de zwarte man – een verzoek dat tot een onverwachte uitkomst zou leiden.

‘Meneer, zou u zich voor één dag willen voordoen als mijn echtgenoot?’ fluisterde de blanke vrouw tegen de zwarte man in het drukke café.

Derrick Carter, een 38-jarige geschiedenisleraar op een middelbare school in Atlanta, verslikte zich bijna in zijn koffie. Hij was bezig met het nakijken van werkstukken terwijl hij op zijn bestelling wachtte, toen de vreemdeling aan zijn tafel verscheen. Haar blonde haar was haastig naar achteren gebonden, haar ademhaling was oppervlakkig en haar trillende handen klemden zich vast aan een leren tas.

‘Pardon?’ vroeg Derrick, terwijl hij zijn bril afzette.

‘Mijn naam is Emily Lawson,’ zei ze haastig, terwijl ze nerveus naar de erkers keek. ‘Alsjeblieft, denk niet dat ik gek ben. Ik wil alleen even dat je meespeelt. Mijn vader is weg. Hij weet niet dat ik een scheiding heb aangevraagd en hij zal nooit accepteren dat ik mijn man heb verlaten. Als hij me alleen ziet, neemt hij me met geweld mee naar Ohio.’

Derrick fronste zijn wenkbrauwen. Hij had geen enkele reden om zich ermee te bemoeien. Het ging hem niets aan. Hij had al genoeg ingewikkelde relaties achter de rug en het laatste wat hij nodig had, was in andermans drama betrokken te raken.

Maar de wanhoop in haar ogen verontrustte hem. Emily zag eruit als iemand die geen andere opties meer had.

Voordat hij kon antwoorden, kwam een ​​lange, oudere man in een donkere jas het café binnen. Zijn aanwezigheid was indrukwekkend, zijn blik speurde argwanend de ruimte af. Emily kneep in Derricks arm. « Alsjeblieft, » fluisterde ze.