Ze begon klein – schreef zich in voor computercursussen bij diezelfde club waar haar buurvrouw over had gesproken. Daarna volgde de renovatie: lichte muren, nieuwe meubels, en het opruimen van de rommel die zich in decennia had opgehoopt.
“Marina, je straalt vandaag gewoon!” merkte de docent computercursussen Oleg Petrovitsj op. “Is er iets moois gebeurd?”
“Ik heb eindelijk de zolder opgeruimd,” lachte ze. “Stelt u zich eens voor, ik vond mijn tekeningen van twintig jaar geleden. Ik kon ooit best goed tekenen.”
“Dus waarom zou je niet opnieuw beginnen?” stelde hij voor. “We hebben ook een schildersatelier.”
En Marina begon. Eerst onzeker, daarna met steeds meer plezier. Haar aquarellen – helder, een beetje naïef – vielen onverwachts in de smaak bij de organisatoren van de plaatselijke tentoonstelling.
“Je had zijn gezicht moeten zien,” vertelde ze haar dochter, toen ze terugkwam van de opening. “Die Oleg Petrovitsj keek naar mijn werken alsof hij Van Gogh had gezien!”
“Mam, en hij… nou… doet hij je geen avances?” vroeg Katja voorzichtig.
“Wat?” Marina lachte. “Nee, natuurlijk niet! Hij houdt gewoon van mijn aquarellen.”
Maar ‘s avonds, liggend in bed, betrapte ze zichzelf op de gedachte: zou dat zo erg zijn?
De onverwachte terugkeer van Vladimir
Marina balanceerde moeizaam met de boodschappentassen, terwijl ze probeerde haar sleutels in haar tas te vinden, toen de telefoon luid rinkelde.
“Ja, Katjoesja, ik herinner me morgen!” ze klemde de telefoon tussen haar schouder en oor. “Ik bak mijn eigen, beroemde taartjes, maak je geen zorgen.”
“Mam, hier is iets…” de stem van haar dochter klonk vreemd.
“Wat is er gebeurd?” Marina kreeg eindelijk de deur open.
“Papa belde.”
Marina verstijfde op de drempel. Drie jaar. Drie jaar waren er verstreken sinds hij die deur achter zich had gesloten. Drie jaar, waarin ze van hem slechts een paar droge berichten had ontvangen over de verdeling van de bezittingen via een advocaat.
“En wat wilde hij?” haar stem klonk kalm, bijna onverschillig.
“Vroeg naar jou. Zei dat hij je wilde zien.”
Marina liet langzaam de tassen op de keukentafel zakken. Haar blik gleed over de nieuwe lichtblauwe muren, de witte kastjes, de handbeschilderde keramische tegels die ze met zoveel plezier had uitgekozen. Deze keuken had Vladimir nooit gezien.
“Mam, ben je daar?”
“Ja hoor, ik was in gedachten verzonken,” Marina glimlachte. “Zeg tegen je vader dat ik geen beleefdheidsbezoekjes nodig heb.”
“Hij zei…” Katja aarzelde. “Hij zei dat hij en Anya uit elkaar zijn. Een paar maanden geleden.”
Iets bewoog in Marina’s borst – geen pijn, die allang was afgestompt, maar eerder verbazing. Eerder zou dit nieuws haar hele leven op zijn kop hebben gezet. Nu veroorzaakte het slechts een vluchtige nieuwsgierigheid.
“En daarom herinnerde hij zich mijn bestaan?” ze begon de boodschappen uit te pakken. “Hoe aardig van hem.”
“Mam, hij klonk echt vreemd,” in Katja’s stem klonk bezorgdheid. “Ouder, of zo.”
“Nou ja, drie jaar is geen grap, we worden allemaal niet jonger,” haalde Marina haar schouders op. “Nou, als hij wil praten, laat hem dan bellen. Het nummer is niet veranderd.”
Ze hing op en liep naar de spiegel in de gang. Ja, zij was ook ouder geworden. De rimpels rond haar ogen waren duidelijker geworden, ze had grijs haar gekregen dat ze niet eens probeerde te verven. Maar in haar ogen zat iets wat er drie jaar geleden niet was – rust en, misschien wel, wijsheid.
De telefoon ging ‘s avonds, toen ze, met haar voeten omhoog in de nieuwe schommelstoel, een boek aan het lezen was.
“Marina?”
Zijn stem. Zo vertrouwd – en zo vreemd.
“Hallo, Volodja,” ze legde het boek neer. “Katja zei dat je wilde praten.”
“Ja, ik…” hij aarzelde. “Mag ik langskomen? Het is onhandig aan de telefoon.”
“Kom maar langs,” ze keek op haar horloge. “Morgenavond om zes uur? Ik heb daarvoor plannen.”
De ‘plannen’ bestonden uit bijeenkomsten met haar nieuwe vriendinnen van de kunststudio, die waren uitgegroeid tot een wekelijkse traditie. En daarna wachtte Oleg op haar – niet langer alleen een docent computercursussen, maar… Wie? Een vriend? Een bewonderaar? Marina schaamde zich nog steeds om hun relatie te definiëren.
“Natuurlijk,” in zijn stem klonk teleurstelling. Eerder zou hij hebben gezegd: “Om zes uur ben ik nog aan het werk” of “Kan het niet eerder?” En dan zou zij haar plannen aan hem hebben aangepast. Maar nu niet meer.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
