— Ten eerste: teken nooit documenten zonder ze zorgvuldig te lezen. Ten tweede: u kunt een volmacht op iemand die u vertrouwt — bijvoorbeeld op mij — zetten, zodat niemand anders namens u kan handelen. Ten derde: als u bang bent voor druk vanuit uw echtgenoot, kunt u een huwelijkscontract opstellen dat deze appartementen uitsluit van het gezamenlijke vermogen.
— Maar het is sowieso geen gezamenlijk vermogen. Het is een erfenis.
— Dat klopt. Maar een huwelijkscontract legt het formeel vast en sluit elke toekomstige claim uit.
Olga knikte.
— En hoe merk ik het als iemand mij stiekem iets anders laat tekenen?
— Altijd lezen wat u ondertekent. Als u de formulering niet begrijpt — niet tekenen. Vraag een kopie en breng die naar mij, dan controleer ik het.
— Goed. Dank u wel.
— Olga, wees voorzichtig. Vastgoed is een serieuze zaak. Mensen gaan soms heel ver voor zo’n bezit.
Olga keerde rond lunchtijd terug naar huis. Igor zat achter de computer te werken.
— Nou, ben je geweest?
— Ja. Wat dingen regelen.
— Wat voor dingen?
— Persoonlijke.
Haar man keek haar scherp aan, maar vroeg niet verder.
’s Avonds begon Igor opnieuw over de appartementen.
— Ol, ik zat te denken. Misschien moeten we een paar appartementen op mijn naam zetten? Gewoon voor het gemak.
Olga keek op van haar boek.
— Waarom?
— Nou ja, als je verhuurt, is het makkelijker als de eigenaar een man is. Onderhandelen met huurders gaat soepeler. En we kunnen belasting optimaliseren.
— Igor, de appartementen blijven op mijn naam.
— Ik wil ze toch niet afpakken. Gewoon voor het gemak. Later zetten we het terug, als je wilt.
— Nee. Er wordt niets overgezet.
Haar man trok een frons.
— Waarom doe je zo moeilijk? Ik probeer je alleen te helpen.
— Ik doe niet moeilijk. Ik zie alleen geen enkele reden om iets om te zetten.
— Olga, vertrouw je mij niet?
— Ik vertrouw je. Maar de appartementen zijn mijn erfenis. Ze blijven van mij.
Igor zweeg. Hij draaide zich naar de televisie. Olga las verder, maar de woorden kwamen niet meer binnen. Er was maar één gedachte: haar man probeerde exact te doen wat hij met zijn moeder had besproken.
Twee dagen later belde Valentina Stepanovna.
— Dag Olgoesjka, hoe gaat het?
— Goedemiddag. Het gaat wel.
— Luister, ik wilde even iets bespreken. Igor zei dat je de appartementen niet op zijn naam wilt zetten. Waarom niet?
Olga perste haar lippen op elkaar.
— Valentina Stepanovna, het is mijn bezit. Ik bepaal zelf wat ik ermee doe.
— Nou ja, natuurlijk. Maar denk er eens over na — Igor is je man. Jullie zijn samen. Wat maakt het uit op wiens naam het staat?
— Dat maakt wel uit.
— Olja, wees niet zo wantrouwig. Igor is geen vreemde. Hij wil je helpen, je leven makkelijker maken.
— Dank u voor uw bezorgdheid. Maar ik red me wel.
— Zoals je wilt. Maar spijt komt later, hoor.
Olga beëindigde het gesprek en ademde diep uit. De druk bleef toenemen. Zowel Igor als zijn moeder probeerden haar te overtuigen om de appartementen over te schrijven. Precies waar ze het aan de telefoon over hadden gehad.
Olga zocht de contactgegevens van Vjatsjeslav Petrovitsj en belde.
— Meneer Vjatsjeslav, kan ik morgen bij u langskomen? Ik wil de volmacht regelen en het huwelijkscontract bespreken.
— Natuurlijk. Kom om twee uur.
De volgende dag loog Olga opnieuw tegen haar man over ‘zaken’ en reed naar de jurist. Ze maakte de volmacht in orde, zodat alleen hij haar belangen in vastgoedkwesties mocht vertegenwoordigen. Ze bespraken het concept van het huwelijkscontract — een document dat officieel zou vastleggen dat de appartementen van haar moeder geen gezamenlijke eigendom van de echtgenoten zijn.
— Olga, u moet het contract samen met uw man bij de notaris ondertekenen, — legde de jurist uit. — Zonder zijn instemming kan het niet worden opgesteld.
— En als hij weigert?
— Dan komt er geen contract. Maar die weigering zal veel zeggen.
Olga knikte. Ja, dat zou genoeg zeggen.
Thuis trof ze Igor in de keuken. Hij was met het avondeten bezig.
— Igor, we moeten praten.
— Waarover?
— Ik wil een huwelijkscontract opstellen.
Igor verstijfde, met zijn rug nog naar haar toe.
— Waarom?
— Om vast te leggen dat de appartementen van mijn moeder mijn persoonlijke eigendom zijn en niet gezamenlijk.
Haar man draaide zich langzaam om.
— Olga, meen je dit?
— Ja. Ik vind dat het zo moet.
Igor legde het mes neer.
— Je vertrouwt me niet.
— Ik wil de erfenis van mijn moeder beschermen.
— Tegen wie? Tegen mij?
— Tegen eventuele toekomstige claims.
— Wat voor claims in godsnaam?! Ik ben je man!
Olga keek hem recht aan.
— Als je mijn man bent, dan teken je. Omdat je begrijpt waarom dit voor mij belangrijk is.
Igor stond tegenover haar, ademend door zijn neus, zijn gezicht rood.
— Weet je wat? Doe wat je wilt. Ik ben dit wantrouwen zat.
Haar man draaide zich om en liep de keuken uit. De deur van de kamer sloeg dicht. Olga bleef bij de tafel staan. Er was geen angst meer, geen spijt. Alleen kille helderheid. Igor had geweigerd het contract te ondertekenen. Hij wilde er niet eens over praten. Hij was gewoon beledigd en weggegaan.
Olga ging op een stoel zitten en pakte haar telefoon. Ze opende haar notities en begon een actielijst te maken. Emoties kwamen later. Nu moest ze snel en duidelijk handelen.
’s Nachts sliep Igor op de bank in de woonkamer. Olga lag in de slaapkamer en staarde naar het plafond. Ze kon niet slapen. In haar hoofd vormde zich een plan. Morgen — naar de notaris, de volmacht op Vjatsjeslav Petrovitsj regelen. Overmorgen — naar de bank, meldingen instellen voor alle documentaanvragen. Daarna — nagaan welke andere mazen er gebruikt zouden kunnen worden.
De volgende ochtend stond Olga eerder op dan haar man. Ze maakte zich klaar, dronk koffie en vertrok naar haar werk zonder te wachten tot Igor wakker werd. In haar lunchpauze ging ze naar de notaris.
Vjatsjeslav Petrovitsj ontving haar direct, zonder wachttijd.
— Olga, hoe gaat het?
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
