‘Mama heeft niet gegeten,’ fluisterde de jongen. Hij wist niet dat een CEO die ooit honger had geleden, meeluisterde.

Sinds de vroege ochtend van kerstavond had het gesneeuwd, waardoor Chicago een serene en eerbiedige sfeer had gekregen.

Michael Harper liep over Oak Street met zijn vierjarige dochter Emma stevig in zijn armen, haar roze hoedje tegen zijn wollen jas gedrukt. Voor voorbijgangers leek hij een man die alles onder controle had – een onberispelijk geklede investeringsmanager die met kalm zelfvertrouwen voortbewoog.

Niemand zag de uitputting in zijn ogen. Niemand wist dat zijn vrouw, Laura, bijna twee jaar eerder was overleden, of dat Michael nog steeds worstelde met het opvoeden van een kind terwijl hij zijn eigen verdriet met zich meedroeg.

Sommige nachten lag hij wakker en vroeg zich af of liefde wel genoeg was, of Emma zich haar moeder wel zou herinneren, of hij haar op manieren tekortschoot die hij zelf niet zag.

Hun bezoek aan het kantoor had langer geduurd dan gepland. Tegen de tijd dat ze weer buiten waren, begon het al donker te worden. Emma’s maag knorde.

‘Papa, ik heb honger,’ zei ze zachtjes, terwijl de tranen op de rand van de afgrond stonden.

“Ik weet het, schat. We lossen dat op.”

Aan de overkant van de straat straalde een kleine bakkerij een warme gloed uit. Hearthstone Bakery, stond er op het bord. Binnen fonkelden de lichtjes en door de ramen waren planken vol brood en gebak te zien. Het voelde veilig. Verzorgd.

De bel rinkelde toen ze binnenkwamen. Warme lucht en de geur van vers brood omhulden hen. Achter de toonbank stond een vrouw in een verbleekte groene schort, haar donkere haar in een staart. Op haar naamplaatje stond Maya. Ze glimlachte beleefd, hoewel er vermoeidheid in haar ogen te lezen was.

Voordat Michael iets kon zeggen, verscheen er een jongetje van ongeveer zeven naast haar. Zijn jasje was te klein en zijn schoenen waren helemaal versleten.

‘Mama, zijn dat klanten?’ vroeg hij.