“Mam, kom me alsjeblieft halen…”. Toen de lijn werd verbroken, belde ik niet de politie; ik belde mijn eenheid. Haar schoonmoeder stond arrogant en zelfvoldaan in de deuropening. “Ze is nu getrouwd. Dit is een privézaak binnen de familie.” Ik staarde haar aan met ogen die oorlogsgebieden hadden gezien en antwoordde: “Niet meer.” Ik brak de deur open met een tactische trap. Toen ik mijn dochter haar eigen bloed van de tegels zag schrobben, wist ik dat dit geen huwelijk was; dit was een martelkamp. Ze dachten dat ze te maken hadden met een hulpeloze oude vrouw. Ze stonden op het punt te ontdekken waarom mijn vijanden me “De IJzeren Generaal” noemen, en ik gaf toestemming voor een grootschalige aanval.

ADVERTENTIE
ADVERTENTIE

De telefoon ging.

Het was niet het zachte, melodieuze geluid dat ik voor Sarah had ingesteld. Het was een harde, schurende triller.

Ik had niet meteen door. Ik telde drie ringen, terwijl ik mijn ademhaling regelde en mijn hartslag verlaagde. Inademen gedurende vier seconden. Vasthouden gedurende vier seconden. Uitademen gedurende vier seconden.

‘Hallo lieverd,’ antwoordde ik, mijn stem aanpassend aan de trillende toon van een oudere moeder.

Er klonk geen begroeting. Alleen een rauw, nat ademgeluid. Het geluid van een gewond dier dat probeerde stil te blijven.

‘Mam…’ De stem was gebroken, een gefluister van pure angst. ‘Kom me alsjeblieft halen… Ik kan niet…’

Toen ontstond er een worsteling. De telefoon kletterde tegen iets hards aan.

« Geef me dat! » Een man schreeuwde het uit. Richard.

De verbinding werd verbroken.

Ik legde de ontvanger voorzichtig in de houder. Ik schreeuwde niet. Ik huilde niet. Mijn hartslag schoot niet omhoog; hij vertraagde tot het ritme van een roofdier. Het ‘oma’-masker verdween en onthulde ogen van koud, hard staal die al twintig jaar geen daglicht hadden gezien.

Dit was geen huiselijk conflict. Dit was een vijandige ontruiming.

Ik opende de onderste lade van mijn mahoniehouten bureau. Onder een stapel breipatronen lag een valse bodem. Ik wrikte die open. Daarin lag een oude, zware satelliettelefoon. Hij had maar één knop. Rood.

Ik drukte erop.

Ik liep naar de gangkast en schoof de bloemenjassen, die naar mottenballen roken, opzij. Ik drukte op het paneel aan de achterkant. Het klikte en zwaaide open, waardoor een verborgen compartiment zichtbaar werd, bekleed met akoestisch schuim.

Ik pakte een tactisch vest en controleerde de keramische platen. Ik trok een Sig Sauer P226 uit de holster en haalde de slede door om de kamer te controleren. Hij was schoon, geolied en klaar voor gebruik.

Mijn persoonlijke mobiele telefoon trilde op tafel. Een sms’je van een anoniem nummer.

EENHEID ACTIEF. VERWACHTE AANKOMST 4 MINUTEN. WAT IS HET ROE (Rate of Effort)?

Ik pakte de telefoon op. Mijn duimen bewogen zo snel dat mijn bridgeclubleden er doodsbang van zouden zijn geworden.

Ik typte twee woorden terug: VERSCHROEIDE AARDE.