— We gaan niet naar Moskou! Onze stemming is verpest! We wilden een feest! Wat moeten we met drie kratten eten?!
Dat was verbazingwekkend.
Zelfs nu, opgesloten in de auto voor andermans poort, dacht ze niet aan het feit dat ze alle denkbare grenzen had overschreden, maar aan waar ze haar salades kwijt moest.
— Luister goed, onderbrak ik haar. — Op kilometer 45, vóór de afrit, is er hotel “Oejoet”. Ik stuur je zo meteen de locatie. Ze hebben daar een sauna en een barbecuezone. Er zouden nog kamers vrij moeten zijn.
— Een hotel?! — ze verslikte zich bijna. — Stel je voor dat we Oud en Nieuw vieren in een wegrestaurant, op eigen kosten?!
— Ik bied jullie opties aan. De gratis optie “Datsja” is gesloten. Voor altijd.
— Ik zal je dit nooit vergeven, Lenka. Je bent een verrader. Je hebt Volodja’s herinnering voor een habbekrats verkocht!
— Ik heb muren verkocht die al mijn kracht uit me zogen, Ira. En de herinnering aan Volodja draag ik in mijn hart, niet in oude planken. En ja, het geld van het huis is mijn veiligheidskussen. Dat jij en Vadik trouwens nooit hebben terugbetaald, toen jullie vijf jaar geleden bij ons geld leenden voor een auto.
In de hoorn viel een stilte. Over die schuld werd in de familie altijd “tactvol gezwegen”, alsof iedereen deed alsof het allang vergeten was.
— Loop naar de hel, beet ze me toe. — Bel ons nooit meer. We willen je niet meer kennen.
— Gelukkig nieuwjaar alvast, zei ik en drukte op de rode knop.
Daarna ging ik naar de contactinstellingen van “Irina – schoonzus” en koos “Blokkeren”. Meteen daarna belandde ook Vadiks nummer op de zwarte lijst.
Slotwissel
Het werd stil in het appartement. Alleen de klok aan de muur tikte en de belletjes in het glas mineraalwater sisten zacht.
Ik zat daar en wachtte tot het schuldgevoel me zou overspoelen. Zo hadden onze moeders en grootmoeders het ons immers geleerd: “Red jezelf, maar help de ander”, “Familie is heilig”. Ik luisterde naar mezelf. Waar was dat brandende gevoel van schaamte omdat ik de “arme familie” had gekwetst?
Het was er niet.
In plaats daarvan was er een vreemd, vergeten gevoel van lichtheid.
Ik opende opnieuw de map met documenten. Het bankafschrift. Een bedrag met zes nullen. Dat waren niet zomaar cijfers. Dat was mijn vrijheid.
De vrijheid om naar een sanatorium in Kislovodsk te gaan, niet met een “sociale regeling” in een natte novembermaand, maar in mei, wanneer de tuinen bloeien. Om mijn gezondheid serieus aan te pakken in een goede kliniek, zonder wachtrijen en nummertjes.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
