— U hoeft het verleden niet op te rakelen. Trek er gewoon lessen uit en probeer zo niet meer te handelen in de toekomst. Als u me alleen hiervoor hebt uitgenodigd, dan ga ik nu. Ik heb veel haast.
— Nee-nee-nee! Wacht even! – Zoja Nikititsjna greep de voormalige schoondochter bij de hand en liet haar niet opstaan. – Ik heb gehoord dat je problemen hebt met je man. Het kwam op het nieuws. Dat is vast niet makkelijk om door te maken.
Je bent nog zo jong. Jullie hebben zelfs geen kinderen. Hoe wil je verder leven? Ik vind het zo erg voor je. Ik voel me schuldig dat ik me destijds in jullie relatie heb gemengd en jullie huwelijk heb verstoord.
Jullie hielden echt van elkaar, en ik heb alles verpest. Nu zou ik het graag goed willen maken…
— Goedmaken? – herhaalde Juliana, nauwelijks gelovend wat ze hoorde. – Wat wilt u precies goedmaken? Ik ben getrouwd en gelukkig, ondanks alles. Ik klaag niet over mijn leven. Ik leef uitstekend. Wat er met mijn man is gebeurd, is een tegenslag, maar wij redden het samen.
Zoja Nikititsjna perste een glimlach tevoorschijn die meer op een roofdierengrijs leek. Ze snoof misprijzend en hief op haar bekende manier de kin. Haar ware aard drong naar buiten, maar de schoonmoeder probeerde die te onderdrukken, om niet opnieuw iets venijnigs te zeggen.
— Nu denk je nog dat jullie alles aankunnen, maar dat is niet zo. Je moet begrijpen dat hij je niet veel zal kunnen geven. Eerst zul je hem gaan haten, en daarna jezelf, omdat je hebt ingestemd om bij hem te blijven.
Voorlopig romantiseer je het, maar later wordt het erger. Wanneer er kinderen komen en hij je helemaal niet kan helpen, zul je het uitschreeuwen en beslist spijt krijgen van de keuze die je hebt gemaakt. Juliana, ik heb mijn fouten ingezien, ik begrijp ze nu. Ik wil niet dat jij door mij voor altijd ongelukkig blijft.
Ljosja kan je nog steeds niet vergeten. Hij wil geen nieuwe relatie, hij zegt dat hij de enige vrouw heeft verloren van wie hij ooit hield. Jullie hebben alle kansen om weer samen te komen. Laat die armoedzaaier achter en keer terug naar mijn zoon! Je bent nu rijk, ik zal je opnemen! Alles zal helemaal anders zijn. Je hoeft nooit meer spijt te hebben van je keuze of te ploeteren met een waardeloze echtgenoot.
Bij een scheiding krijg je een flink deel van zijn bezit. Dat is genoeg voor jou en Ljosja om een appartement te kopen en apart te wonen. Alles zal goedkomen, en jullie zullen mij kleinkinderen geven.
Toen Juliana naar Zoja Nikititsjna keek, vroeg ze zich plots af of de vrouw wel goed bij haar hoofd was. Hoe durfde ze zulke verschrikkelijke dingen te zeggen? Als zijzelf zo’n koopziek mens was, dacht ze dan dat iedereen om haar heen hetzelfde was?
En dan ook nog benadrukken dat ze haar alleen in de familie zou opnemen vanwege haar rijkdom. Met een glimlach stond Juliana toch op en keek de moeder van haar ex-man recht aan.
— U hebt geen idee hoe dankbaar ik u ben dat u onze relatie met Aleksej hebt verstoord. Pas met Sergej heb ik geleerd wat het betekent om lief te hebben en bemind te worden.
Alleen bij hem vond ik echt geluk. Ondanks uw pogingen om mij ervan te overtuigen dat ik het niet zou redden en spijt zou krijgen, ben ik niet van plan me terug te trekken. Ik hou van mijn man. Ik blijf bij hem tot het einde, in voorspoed en tegenspoed.
U mag zeggen en denken wat u wilt. Mijn mening verandert u niet. Ik vraag u voortaan om me niet meer te bellen en geen ontmoetingen meer te zoeken. Als u opnieuw mijn pad kruist, zal ik een manier vinden om dat te stoppen. Dat uw zoon geen andere vrouw kon vinden, is zijn probleem, niet het mijne. Het ga u goed.
Met een hart dat hevig bonsde in haar borst liep Juliana naar de parkeerplaats. Er was geen boosheid, alleen walging en medelijden. Diep vanbinnen voelde het vies dat zulke mensen op aarde leefden, en ergens ook triest.
Door steeds achter eigenbelang aan te jagen had de schoonmoeder al haar menselijkheid verloren. Ze sprak zulke gruwelijke dingen uit zonder erbij stil te staan dat er ooit iets soortgelijks ook haar eigen leven kon treffen. Wat zou ze doen als Aleksej iets overkwam?
Zou ze haar zoon laten vallen en hem afwijzen? Juliana’s hoofd tolde, maar ze probeerde zich af te sluiten voor negatieve gedachten en niet aan nare dingen te denken. Proberen te begrijpen wat er in het hoofd van zo’n slecht mens omging, was niet de moeite waard, om niet ook maar één seconde zo te worden als zij.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
