— Laat die armoedzaaier toch zitten en kom terug naar mijn zoon! Je bent nu rijk, ik zal je met open armen ontvangen! – verklaarde de schoonmoeder.
Het telefoontje van haar ex-schoonmoeder vroeg in de ochtend verbaasde Juliana enorm. Ze had geen tijd gehad om op te nemen, en terugbellen wilde ze eigenlijk helemaal niet. Wie weet wat Zoja Nikititsjna nu weer van haar nodig had? Misschien herinnerde ze zich ineens een of andere verzonnen schuld, alleen maar om nog wat geld uit haar voormalige schoondochter te trekken.
Juliana had noch haar ex-man, noch haar schoonmoeder iets verschuldigd. Na de scheiding had ze alle cadeaus teruggegeven die Aleksej haar ooit had gegeven, alles wat haar nog met het verleden kon verbinden. Zonder iets achter te houden, was Juliana een nieuw leven ingestapt, maar Zoja Nikititsjna kon maar niet rustig verder leven.
Zo nu en dan herinnerde ze aan haar bestaan, door een emmer vuilnis over de voormalige schoondochter uit te storten. Ongetwijfeld wilde ze weer iets venijnigs zeggen.
Toen Juliana zich ervan had verzekerd dat Sergej, haar man, nog sliep, schonk ze zichzelf een kop koffie in en zette de computer aan. Nu rustte een groot deel van het werk in het bedrijf, dat Sergej toebehoorde, op haar schouders.
Twee maanden geleden had haar man een van de projecten gecontroleerd die ze bijna zouden opleveren. Hij had de veiligheidsvoorschriften genegeerd, was van hoogte gevallen en had zijn ruggengraat beschadigd.
De artsen gaven weinig hoop en zeiden dat zelfs met een operatie er geen garantie was dat Sergej weer zou kunnen lopen. Juliana gaf de moed niet op en probeerde haar man steeds op te beuren.
Zelfs als hij aan een rolstoel gekluisterd zou blijven, was dat geen ramp. Ze hielden van elkaar en konden samen elke moeilijkheid overwinnen.
Toen ze haar werkmail had gecontroleerd en zich ervan had verzekerd dat ze niets had vergeten – alle belangrijke afspraken waren pas in de namiddag – kon Juliana even ontspannen. Ze maakte ontbijt en begon zich klaar te maken om naar kantoor te gaan.
Ze wilde al haar taken vroeg afronden en haar man meenemen voor een wandeling. Toen Sergej wakker werd, hielp Juliana hem in zijn rolstoel en reed hem naar de keuken. Ze zorgde voor haar man, ook al was hij behoorlijk zelfstandig.
— Zullen we vandaag een wandeling maken? – vroeg ze zachtjes, terwijl ze hem teder bij zijn schouders omhelsde.
— Als jij dat wilt. Kom snel terug. Ik heb de plaatsvervanger gezegd dat hij je daar niet te veel moet belasten. Laat hem het grootste deel van de afspraken maar overnemen.
— Ik zou het graag doen, maar je weet dat niemand iets beter doet dan jij zelf. Hopelijk krijg ik alles snel af. Verveel je niet.
Juliana gaf haar man een kus op de wang en haastte zich naar de ondergrondse parkeerplaats, want ze was al een beetje laat. Ooit had ze in een uitzichtloze situatie gezeten. Ze zou die dag nooit vergeten.
Haar schoonmoeder had haar tijdens een stortbui het huis uit gezet, al het geld en de waardevolle spullen afgepakt en verklaard dat de schoondochter voortaan zelf maar moest uitzoeken hoe ze moest leven. Er was nergens hulp te verwachten.
Ze kon haar ouders niet bellen om geld te vragen, omdat haar moeder juist in die periode hartproblemen had, en elke opwinding kon haar gezondheid schaden.
Na met een vriendin te hebben afgesproken dat ze een paar dagen bij haar kon verblijven, wendde Juliana zich tot haar baas en vroeg of ze haar salaris iets eerder kon krijgen. Sergej reageerde meteen en hielp haar met geld, vond zelfs een huurwoning voor haar.
Hij liet haar niet in de steek in die moeilijke situatie, verhoogde zelfs haar salaris zodat ze meer kon verdienen. Juliana herinnerde zich hoe hij zich zorgen maakte en vroeg of ze genoeg had, of ze goed leefde. Terwijl ze nog een lening afbetaalde die ze voor Aleksej had afgesloten om een auto te kopen, kwam Juliana nauwelijks rond.
Het was Sergej die hielp een goede advocaat te vinden. Omdat Aleksej geen afstand wilde doen van de auto of deze verdelen, stemde hij ermee in de lening zelf af te lossen. Hoe het lot haar uiteindelijk met Sergej had samengebracht, begreep Juliana nauwelijks, maar ze voelde liefde en zorg en kon haar hart voor deze man openen.
Ze deed haar best om zijn vertrouwen niet te beschamen; ondanks hun relatie deed ze haar werk nauwgezet. En nu… Alles lag op haar schouders, maar Juliana klaagde niet. Ze geloofde in een betere toekomst en wist dat alle beproevingen ons niet voor niets gegeven worden.
Zoja Nikititsjna belde opnieuw, terwijl Juliana in een vergadering zat. Ze verbrak het gesprek en belde terug zodra ze een vrije minuut had.
Hoewel haar niets meer met de schoonmoeder verbond, wilde ze ook niet haar hoofd in het zand steken als een struisvogel. Als de voormalige schoonmoeder zo hardnekkig belde, had ze daar vast haar redenen voor.
— Juliana, waarom neem je niet op? Ik begon me al zorgen te maken of alles in orde is met je. Kunnen we elkaar ontmoeten?
Zoja Nikititsjna sprak op een vleierige toon. Het was duidelijk dat ze iets van haar voormalige schoondochter wilde en probeerde haar te behagen. Alleen was het onaangenaam om haar stem te horen, want alle slechte herinneringen kwamen meteen boven en deden pijn.
— Waarom? Wilt u iets? U kunt het me ook telefonisch zeggen.
— Nee, nee! Dit is absoluut geen gesprek voor aan de telefoon, – protesteerde Zoja Nikititsjna. – Laten we elkaar ontmoeten en praten? Ik heb je veel te vertellen.
Juliana zuchtte diep en verweet zichzelf haar te zachte karakter. Ze besloot toch met de vrouw af te spreken en haar duidelijk te maken dat ze haar niet meer moest bellen, dat alle banden tussen hen al lang verbroken waren, sinds die dag dat ze haar in stromende regen de straat op had gezet.
Juliana was vastbesloten om haar voormalige schoonmoeder ronduit te zeggen dat ze het verleden niet kon vergeven en vergeten, en dat ze geen contact meer met haar wilde onderhouden.
Ze spraken af om vijf uur ’s middags, waarbij Juliana zei dat ze daar maar weinig tijd voor had. Nadat ze haar werk had afgerond, ging ze naar het café waar Zoja Nikititsjna haar al zou moeten opwachten.
Ze wilde zo snel mogelijk naar huis, met haar man gaan wandelen en meer tijd samen doorbrengen. Daarom was ze niet van plan om lang met de schoonmoeder – ook al was ze een ex – te praten.
Ze wilde enkel een punt zetten waar Zoja Nikititsjna om de een of andere reden steeds een beletsel liet staan, alsof zij het niet was geweest die de schoondochter eruit had gezet, alsof zij niet degene was die Juliana en Aleksej ooit had verhinderd om rustig een relatie op te bouwen.
— Wat ben je mooi geworden. Een echte dame. Jammer dat je vroeger niet zo was, maar dat doet er niet toe, — glimlachte Zoja Nikititsjna zodra Juliana tegenover haar aan tafel plaatsnam.
— Zeg maar wat u wilde zeggen, want ik heb maar heel weinig tijd.
— Lieve kind, ik wilde je om vergeving vragen voor hoe slecht ik je in het verleden heb behandeld. Ik had de keuze van mijn zoon moeten accepteren en geen intriges moeten spinnen. Het was moeilijk, en ik had niet door wat een goed en betrouwbaar mens je eigenlijk bent, maar nu zie ik hoe zeer ik me vergist heb.
Vergeef me voor alle nare woorden die ik je ooit heb gezegd, voor het feit dat ik je heb weggejaagd en je van diefstal beschuldigde. Voor het opzetten van mijn zoon tegen jou. Het schaamt me dat ik me zo gedroeg en je kwetste, terwijl ik juist een hechte en dierbare persoon voor je had moeten zijn, een tweede moeder.
Als Zoja Nikititsjna had gehoopt een soort aflaat te krijgen, had ze ook telefonisch haar excuses kunnen aanbieden. Juliana, die haar schoonmoeder kende, voelde dat er een addertje onder het gras zat bij deze ontmoeting. Ze wachtte geduldig af wat er verder zou komen.
— Dus… ik schaam me echt heel erg. Nu ik alles in mijn hoofd terughaal, word ik boos op mezelf.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
