Misschien konden ze nu ook de rest van hun leven zonder mij regelen.
De lente bracht iets wat ik niet had verwacht.
Een promotie.
Mijn manager, Tom, riep mij naar een vergaderruimte met glazen wanden en uitzicht op het stadscentrum.
« Je hebt hier een hoop onzichtbare last gedragen, » zei hij. « Je lost dingen op voordat ze rampzalig worden. Je laat andere mensen in een goed daglicht staan. Ik zeg het niet vaak genoeg, maar ik zie het. »
Ik wachtte op de ‘maar’.
« Maar ik heb ook gemerkt dat je grenzen begint te stellen, » vervolgde hij. « Je delegeert meer. Je biedt je niet vrijwillig aan om elk zinkend schip te redden. Je… leidt, niet alleen maar opruimen. »
Hij schoof een map over de tafel.
« Operationeel leider, » zei hij. « Daar hoort loonsverhoging bij. En een team. »
Een team.
Anderen keken naar mij voor aanwijzingen, in plaats van dat ze mij in stilte hun rommel overhandigden en wegliepen.
Ik opende de map en keek naar de cijfers.
De salarisverhoging bedroeg geen honderdduizend dollar, maar het was genoeg om mijn ogen te doen opengaan.
« Wil je het? » vroeg hij.
Voor een moment flitste de stem van mijn moeder door mijn hoofd.
Neem niet te veel hooi op je vork. Je weet hoe het gaat. Je raakt opgebrand.
Toen hoorde ik de mijne.
Wat wil je, Amanda?
« Ja, » zei ik. « Dat doe ik. »
Ik vierde het door iets te kopen wat ik al jaren wilde.
Een camera.
Niet de tweedehands digitale compactcamera die ik op mijn dertiende nooit had gekregen, maar een echte: een spiegelloze DSLR met een riem die stevig in mijn handen lag.
Thuis stond ik bij het raam van mijn woonkamer en maakte foto’s van de stad: de manier waarop het avondlicht op de gebouwen viel, het kleine vlaggetje op het balkon van de buren, de streep van een vliegtuig dat door de lucht vloog.
Ik heb mijn favoriete foto afgedrukt en met een simpele magneet op de koelkast geplakt.
Mijn koelkast, mijn magneet, mijn foto.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
