De volgende dag begon Anton op allerlei manieren zijn vriend te laten merken dat het voor zijn gezin tijd was om terug naar de stad te gaan.
Maar Misja was op geen enkele manier van plan te begrijpen wat de zin betekende:
– Ach, het is lang geleden dat Olja en ik nog eens alleen waren, in de stad delen we het appartement met haar jongere zus, en hier maar gasten, altijd maar gasten…
Daarop antwoordde Misja alleen maar:
– Ik zou ook van haar jongere zus hierheen gevlucht zijn! Het is hier heerlijk… stil, aangenaam, ik zou mijn hele leven op zulke plekken willen doorbrengen!
Langzaam begonnen de kleine ongemakken grote en voelbare te worden.
Wanneer Olja ’s ochtends de keuken binnenkwam, zag ze vaak op tafel ongewassen vaat of niet opgeruimd eten dat van de vorige avond was overgebleven. Zelf ging ze nu wat eerder naar bed, terwijl de gasten nog bleven zitten, praten en tv kijken. Ook aten ze graag laat in de avond, wanneer de hitte was weggetrokken.
Anton begon te merken dat Misja voortdurend zijn spullen pakte en ze niet teruglegde. Zo ging het met de verrekijker, de zwemvliezen en de oplader. Alles wat in handen van zijn vriend terechtkwam, was overal te vinden, behalve op de plek waar het oorspronkelijk lag.
De kinderen sloegen een bord en een dure aardewerken mok stuk en struikelden twee keer bijna over de snoeren van de televisie, waardoor die bijna omviel. Al meer dan een week verstomde het lawaai op de datsja van Anton en Olja niet.
De gastheren waren het beu om geforceerd te glimlachen en in toespelingen te praten, dus besloten ze alles direct en duidelijk te zeggen:
– We willen tijdens onze vakantie samen zijn, – begon Olja onzeker.
– Begrijpelijk, – antwoordde Misja zonder zich ook maar enigszins gegeneerd te voelen.
– Misja, je zei dat jullie een paar dagen zouden blijven logeren, het is inmiddels al meer dan een week, – zei Olja terwijl ze de vriend van haar man aankeek. – Wanneer vertrekken jullie?
– Ik wilde het niet zeggen, maar jullie laten ons geen keus! Je begrijpt de toespelingen niet, of je doet alsof je ze niet begrijpt, – hielp Anton zijn vrouw, terwijl hij zich tot Michail richtte.
– Ach… nou, nog letterlijk een paar dagen uitrusten en dan gaan we naar de stad… – zei Misja en keek naar zijn vrouw. In Oksana’s ogen verscheen een vraag.
– We vinden het hier zo fijn, maar als dat zo is… Ja… nog een paar dagen en we beginnen in te pakken, we zullen jullie niet hinderen, – voegde Oksana eraan toe, terwijl ze een slok nam uit Olja’s mok, die de gastvrouw haar al meermaals had gevraagd niet te gebruiken en zeker niet aan de kinderen te geven. Eén ervan hadden ze bovendien al gebroken.
– Luister, ik kan dit niet meer! Jullie hinderen ons wél! Onze vakantie loopt ten einde! – barstte Olja plots uit. – Het laatste wat ik wilde, was mijn vakantie doorbrengen met het bedienen en financieren van jullie comfortabele verblijf op onze datsja! Ik ben het zat om de gastvrije gastvrouw te spelen en op te ruimen na gasten die eigenlijk al vijf dagen geleden hadden moeten vertrekken! Ik wil óók uitrusten. Jullie begrijpen de toespelingen niet, dus zeg ik het maar rechtstreeks – ik wil dat jullie vertrekken. Nu.
De gasten keken met verbazing en gekwetstheid naar Olja.
– Meent ze dat ze ons eruit zet? – vroeg Oksana aan haar man op een toon alsof dit háár eigen huis was. Toen richtte ze zich met verheven stem tot Olja: – Zet je ons eruit?
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
