Hij opende een map. Mateo herkende zijn cv erin.
Je hebt vastberadenheid. Je hebt gewerkt tijdens je studie. Je steunt je moeder. En vandaag heb je integriteit getoond die geen enkele training je kan leren.
Hij legde de map opzij. « Als je terug kon keren naar dat moment en opnieuw kon kiezen, zou je haar dan nog steeds helpen, ook al wist je dat je je sollicitatiegesprek zou kunnen verliezen? »
Mateo aarzelde slechts een moment. « Ja. Dat zou ik doen. »
Cyrus knikte. « Dan ben jij de persoon die ik in mijn bedrijf wil hebben. De positie is voor jou. »
Mateo staarde hem verbijsterd aan. « Echt waar? »
« Ja. En mijn moeder wil je zelf bedanken. »
In de kamer ernaast zat de oudere vrouw, gewikkeld in een droge deken. Toen ze hem zag, glimlachte ze hartelijk. « Daar ben je. Mijn held van de bushalte. »
« Hoe gaat het? » vroeg hij.
“Beter, nu kan ik u op een fatsoenlijke manier bedanken.”
Ze kneep in zijn hand. « Deze wereld gaat te snel. Mensen vergeten elkaar aan te kijken. Maar jij niet. Verlies dat nooit. »
Cyrus keek vanuit de deuropening toe, met een nadenkende blik op zijn gezicht.
Toen Mateo eindelijk weer naar buiten stapte, trokken de wolken uiteen. Hij liep langzaam over het glinsterende trottoir en voelde de onbekende maar welkome warmte van hoop in hem opkomen. De storm had hem tijd, trots en troost gekost, maar had hem iets veel groters gegeven. En terwijl hij verder ging, begreep hij dat de keuze voor vriendelijkheid hem niet had tegengehouden. Het had de deur geopend waarvan hij ooit vreesde dat die voor altijd gesloten zou blijven.
