— Dat zijn jouw problemen, — kapte ze hem af. En alsof ze zich iets herinnerde, voegde ze eraan toe: — O ja. Ik heb zojuist onze vakantie geannuleerd. Het geld wordt binnen een week op mijn kaart teruggestort. Dus je hoeft niet meer aan zee te denken. Dan heb je meer tijd om na te denken over de opvoeding van je dochter.
Dit was niet langer alleen een uitzetting. Het was een methodische, meedogenloze afsnijding van alles wat zijn comfortabele leven vormde. Van het huis, van vervoer, van de toekomst.
Oleg keek haar aan, en in zijn blik lag niet alleen wanhoop, maar ook een dierlijke angst. Hij begreep dat ze geen grap maakte. Ze verbrandde de bruggen, en deed dat met een ijzige, angstaanjagende kalmte.
Terwijl ze in de hal stonden, pleegde Liza, die merkte dat de aandacht van de volwassenen was afgeleid, haar finale akkoord. Ze glipte uit haar kamer met in haar hand Marina’s felrode lippenstift, die ze van de kaptafel had gestolen.
Ze liep naar de grote, lichte muur in de woonkamer — dezelfde die ze samen een jaar geleden hadden geschilderd — en schreef met brede, lelijke letters één woord: “TEEF”.
Toen ze klaar was, klikte ze het dopje dicht, gooide de lippenstift op de grond en liep met uitdagende houding terug naar haar kamer.
Toen Marina en Oleg de woonkamer weer binnenkwamen, verstijfden ze allebei. De scharlakenrode, vette letters brandden op de muur als een wond die niet wilde genezen. Het was zo kinderachtig, zo primitief en zo monsterlijk in zijn rechtlijnigheid. Het was de definitieve oorlogsverklaring…
Oleg draaide zich naar Marina om. Hij wilde iets zeggen, iets schreeuwen, zich rechtvaardigen, maar de woorden bleven hem in de keel steken. Hij keek naar de woorden op de muur, daarna naar de kapotte laptop, en begreep dat hij verloren had. Definitief en onherroepelijk.
Marina keek intussen zonder enige uitdrukking naar de muur. Deze laatste belediging kon haar geen pijn meer doen. Ze bevestigde alleen maar dat ze gelijk had. Langzaam draaide ze haar hoofd naar Oleg.
— Twintig minuten.
De resterende twintig minuten sleepten zich voort in een dikke, stroperige stilte. Oleg probeerde niet langer te smeken of te dreigen. Zwijgend liep hij van de slaapkamer naar de gang en bracht zijn spullen naar buiten. Een oude sporttas, die Marina altijd had gehaat, een paar zakken met schoenen. Liza daarentegen handelde met luidruchtige, opzichtig gespeelde energie. Keer op keer kwam ze haar kamer uit om iets bij de gezamenlijke hoop bij de voordeur te gooien: een skateboard, een speaker, een stapel stripboeken. Elke keer ging dat gepaard met een minachtende blik in Marina’s richting, die midden in de woonkamer was blijven staan, alsof ze was veranderd in een onbeweeglijk standbeeld.
Eindelijk was alles klaar. Een lelijke berg van hun spullen torende op bij de voordeur. Oleg trok zijn jas aan en rukte zenuwachtig aan de rits. De tijd was om. Hij keek naar de rode letters op de muur en daarna naar Marina. Zijn gezicht, tot dan toe verward en smekend, versteende. Al zijn zwakte, al zijn infantiliteit verdampte en maakte plaats voor pure, geconcentreerde woede van een vernederd mens.
— Ben je tevreden? — siste hij. — Heb je je zin gekregen? Alles kapotgemaakt. Ik hoop dat je gelukkig wordt hier alleen, in je steriele appartement, met je grafieken en plannen.
Marina zweeg. Ze keek hem alleen maar aan, en juist die lege, rustige blik dreef hem meer tot waanzin dan welk geschreeuw dan ook.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
