“Je bent ontslagen, nietsnut!” schreeuwde de baas. Een seconde later kwam de eigenaar binnen en sloeg een arm om haar heen: “Liefje, we gaan naar huis.”
De stilte in het kantoor was zo dik dat het leek alsof je haar kon aanraken. Ze hing in de lucht, vermengd met de geur van een dure maar scherpe parfum. Sofia zat tegenover haar leidinggevende, Artem Igorevitsj, en voelde hoe die stilte met elke seconde zwaarder werd.
— Sofia, — sprak hij eindelijk, en zijn stem, zacht en vlak, sneed harder door haar heen dan welk geschreeuw dan ook. — Ik ben teleurgesteld. Diep teleurgesteld.
Hij sloeg met theatrale traagheid een paar pagina’s om in de map die voor hem lag.
— De hele maand heb ik uw werk geobserveerd. En ik moet concluderen: het resultaat voldoet absoluut niet aan de verwachtingen. Sterker nog, het brengt onze relatie met een belangrijke partner in gevaar.
Sofia liet haar blik niet zakken. Ze keek naar zijn verzorgde handen, naar de perfect gestreken manchet van zijn overhemd, naar het dure horloge dat glinsterde in het licht van de lamp. Alles in haar verstilde — maar niet van angst, eerder van een vreemd, ijzig soort kalmte.
— Ik begrijp het niet helemaal, Artem Igorevitsj, — klonk haar eigen stem verrassend helder. — Alle gegevens zijn door mij meerdere keren gecontroleerd. Elk cijfer heeft bevestiging.
— Cijfers? — hij grinnikte, zonder een spoortje warmte in zijn stem. — Lieve mevrouw, het gaat niet alleen om cijfers. Het gaat om aanpak. Om visie. U mist schaal in uw denken. Ruimte in uw blik. U wroet in details en verliest de essentie uit het oog.
Hij schoof de map van zich af alsof die iets vies was.
— Ik werd zojuist gebeld door een vertegenwoordiger van “Alfa”. Zij waren uiterst ontevreden over de voorwaarden die u had voorgesteld. Ze vonden ze… amateuristisch.
Dat was nieuw. Sofia kende haar werk door en door. Haar berekeningen waren niet alleen correct — ze waren briljant. Dus ergens tussen haar bureau en dat van de partner was iets misgegaan. Of had iemand zijn eigen correcties aangebracht.
— Helaas, — vervolgde Artem Igorevitsj, terwijl hij zijn hoofd met gespeeld medeleven schudde, alsof hij iets droevigs maar onvermijdelijks aankondigde, — ben ik genoodzaakt onze samenwerking te beëindigen. Uw ideeën passen helaas niet in de ontwikkelingsstrategie van onze afdeling. Ik ben er zeker van dat u uw plek zult vinden in een… kleinschaliger project.
Hij pakte zijn pen van tafel om duidelijk te maken dat het gesprek voorbij was. Zijn houding, zijn blik, zijn zwijgende verwachting — alles straalde uit dat hij van dit moment genoot. Het moment van totale macht.
Sofia stond langzaam op. Ze ging niets bewijzen, ze ging niet in discussie. Ze pakte rustig haar spullen: een notitieboek, een paar boeken, een bescheiden vaasje met een cactus dat al meerdere van dit soort gesprekken op dit bureau had overleefd. Elke beweging was beheerst en kalm.
Op dat moment ging de deur van het kantoor open. Zonder kloppen, soepel en geluidloos.
Artem Igorevitsj schrok en keek geïrriteerd op, maar zijn scherpe opmerking bleef halverwege steken. Zijn gezicht, dat een seconde geleden nog zelfgenoegzame superioriteit uitstraalde, werd langzaam vaalgrijs.
In de deuropening stond Mark. Sofia’s echtgenoot. En tevens de man wiens naam op het bord bij de ingang van het gebouw stond — als eigenaar van het hele concern.
Mark wierp één blik op de situatie: Sofia met haar tas in haar hand, haar leidinggevende verstijfd van verbazing en angst, de open map op tafel.
— Liefje, we zijn te laat, — zei Mark rustig, terwijl hij naar Sofia toeliep en de zware tas uit haar handen nam. Zijn aanraking aan haar arm was licht en steunend.
— Mark… Aleksandrovitsj… — stamelde Artem Igorevitsj hees. Hij stond op, wankelend, steunend op de tafel. — Ik… wij… we waren net klaar met onze kwartaalbespreking van de projecten…
— Dat zie ik, — antwoordde Mark, terwijl hij zich naar hem toe draaide, zijn gezicht onbewogen. — En ik zie het resultaat van die bespreking. Mijn vrouw is haar spullen aan het inpakken. Is dat onderdeel van de nieuwe HR-strategie van de afdeling? Opdrachten uitdelen en ze vervolgens ongeschikt verklaren zonder ook maar te proberen de kern te begrijpen?
Artem Igorevitsj probeerde iets te zeggen, maar bracht slechts onsamenhangende klanken uit. Zijn blik schoot heen en weer tussen Marks kalme gezicht en Sofia’s onaangedane houding, alsof zijn brein de puzzel niet kon leggen.
— Mijn vrouw werkt liever onder haar meisjesnaam, — zei Mark rustig terwijl hij naar de tafel liep en het rapport oppakte. — Ze wilde graag zien hoe de interne processen werken zonder… hoe zal ik het zeggen… speciale behandeling. Om alles onbevooroordeeld te bekijken.
Hij bladerde door de pagina’s.
— En haar blik bleek zeer… scherpzinnig. Vooral wat betreft dit document hier.
— Mark Aleksandrovitsj, ik verzeker u, er is een vervelende vergissing gemaakt! — ratelde Artem Igorevitsj, eindelijk woorden vindend. — Het rapport van mevrouw Sokolova… eh, uw echtgenote… het is naar de partners gestuurd en veroorzaakte grote verontwaardiging! Ze hebben mij persoonlijk gebeld…
— Interessant, — Mark keek hem aan, en in zijn ogen flikkerde een koude vonk. — Want een half uur geleden heb ik zelf nog met de algemeen directeur van “Alfa” gesproken. We dronken uitstekende koffie en ondertekenden een aanvulling op ons contract. Op voorwaarden die volledig gebaseerd zijn op Sofia’s oorspronkelijke berekeningen. Degene die zij u zeven dagen geleden heeft overhandigd.
Een stilte viel, waarin het leek alsof Artem Igorevitsj fysiek kromp. Hij zakte langzaam terug in zijn stoel, en al zijn opgeblazen autoriteit verdampte, tot er enkel een bange man in een duur pak overbleef.
— Maar… de gegevens… die ik heb verstuurd… — probeerde hij uit te brengen, maar zijn stem trilde verraderlijk.
— Ah, die gegevens? — Mark legde de map met een lichte grimas neer. — Die gegevens die naar de partners zijn gestuurd, hadden inderdaad niets met de werkelijkheid te maken. Ze waren grof — ik zou zelfs zeggen amateuristisch — aangepast. Iemand heeft nogal… laten we het ‘initiatief’ noemen… getoond.
Mark zette een paar stappen naar voren, boog zich over de tafel naar zijn leidinggevende…
— Een paar maanden geleden registreerde ons monitorsysteem zeer vreemde signalen. Iemand stuurde heel zorgvuldig en systematisch vertrouwelijke informatie naar buiten. Recht in de handen van onze grootste concurrent — het bedrijf Omega.
Artem Igorevitsj verstijfde en was niet in staat zich te bewegen.
— We konden de bron lange tijd niet achterhalen. En toen stelde mijn vrouw voor om te helpen. Sofia is een van de beste specialisten in haar vakgebied, en haar hypothese was dat het probleem niet louter een lek was, maar doelbewuste sabotage. Het creëren van een sfeer van chaos en verwarring.
Mark sprak langzaam, waarbij elk woord als een hamer insloeg.
— Ze is in uw team gestapt. En binnen een maand heeft ze alles gezien. Uw unieke manier van leidinggeven, gebaseerd op vernedering en het kleineren van mensen. Uw gewoonte om de beste ideeën van uw medewerkers toe te eigenen en de verantwoordelijkheid voor uw eigen fouten op hen af te schuiven.
Hij richtte zich op en keek neer op het lijkbleke gezicht van de voormalige leidinggevende.
— Maar het belangrijkste is dat zij heeft gezien hoe u, nadat de werkdag voorbij was, aan haar vlekkeloze rapport zat te sleutelen. En hoe u het opsloeg op een extern opslagapparaat. Een zeer opvallend apparaat, moet ik zeggen — met het logo van een bekend sportteam. De opname van de beveiligingscamera boven uw werkplek laat daar geen enkele twijfel over bestaan.
Artem Igorevitsj’ hand schoot onbewust naar het borstzakje van zijn colbert, waar juist die usb-stick lag.
— En nu, — Marks stem werd zacht maar uiterst gevaarlijk, — laten we het hebben over de werkelijke omvang van de schade die u het bedrijf heeft toegebracht. En over de juridische gevolgen van uw daden. Ik denk dat ons gesprek lang en zeer concreet zal zijn.
Mark knikte nauwelijks merkbaar in de richting van de deur. Die ging meteen open, en twee medewerkers van de afdeling economische veiligheid kwamen het kantoor binnen. Mark nam Sofia zachtjes bij de arm en liep met haar naar de uitgang.
Ze liepen de gang in, terwijl achter hen de ondergang van een carrière en de ineenstorting van iemands zorgvuldig opgebouwde maar valse wereld achterbleven. De deur sloot zich en dempte de geluiden van het onaangename gesprek dat begon.
Terwijl ze door de lange gang liepen, langs de werkplekken van de medewerkers, voelde Sofia hun blikken op zich gericht — vol verbazing, verwarring en voorzichtige hoop. Ze zagen hoe degene die zojuist feitelijk was weggestuurd, nu wegliep aan de arm van degene die de beslissingen nam, terwijl hun gevreesde baas in het kantoor achterbleef met mensen wier komst nooit iets goeds betekende.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
