Zijn handen waren vies, zijn voorhoofd was bezweet, en hij had een vermoeide maar tevreden glimlach.

Op dat moment begreep hij plotseling wat Andrés’ vader in zijn dagboek had geschreven: ware rijkdom is niet wat je hebt als iedereen kijkt, maar wie je bent als niemand kijkt.

Luciana stond op, benaderde hem en kuste hem, kreeg vet over zichzelf zonder zich zorgen te maken.

‘Je weet wel,’ fluisterde ze. “Als ik helemaal opnieuw zou moeten beginnen, zou ik die avond weer op de weg kiezen. Ik zou ervoor kiezen om weer te vallen, om weer te huilen, om weer alleen te zijn ... als het me ertoe zou brengen je te vinden.”

Andrés glimlachte, zijn voorhoofd tegen het hare laten rusten.

—Ik zou ook weer stoppen.

Buiten ging het lawaai van de stad verder, onverschillig. In de werkplaats, in dat kleine universum van metaal, papieren en koffie, bleven Luciana en Andrés iets bouwen dat geen enkele storm of fortuin kon kopen: een leven waarin vriendelijkheid niet naïviteit was, maar een keuze.

Een leven waarin ze eindelijk naar zichzelf in de spiegel konden kijken zonder naar beneden te kijken.

Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !