Ik werd voogd van mijn tweelingzusjes nadat mijn moeder was overleden, en het geheime plan van mijn verloofde heeft ons gezin kapotgemaakt.

Ik trok weer in bij het ouderlijk huis.
Ik liet comfort los en leerde opnieuw wat volwassen zijn betekende.
Niet vrijheid, maar zorg.

Jenna besloot mee te verhuizen.
Ze zei dat ze wilde helpen.
En in het begin deed ze dat ook.

Ze maakte lunchpakketten klaar.
Ze hielp met huiswerk.
Ze las verhaaltjes voor het slapengaan.

Ik was dankbaar.
Ik moest haar vertrouwen.
Want hoop is soms het enige wat je overeind houdt wanneer alles verandert.

Maar langzaam begon er iets te schuiven.

Het waren geen grote dingen.
Meer stiltes.
Meer zuchten.
Meer opmerkingen over hoe anders haar leven nu was.

Ik praatte het goed.
Iedereen moest wennen, hield ik mezelf voor.

Tot ik op een middag thuiskwam en iets hoorde dat me deed stilstaan.

Geen geschreeuw.
Geen drama.
Maar woorden die duidelijk maakten dat onze waarden niet meer dezelfde waren.

Ik besefte dat ik voor een keuze stond.

Niet tussen liefde en plicht.
Maar tussen gemak en verantwoordelijkheid.

Die avond bleef ik rustig.
Niet omdat het geen pijn deed, maar omdat Lily en Maya al genoeg onzekerheid hadden gekend.

Ik wist dat ik helder moest blijven.

In de dagen daarna sprak ik met Jenna.
Eerlijk.
Zonder verwijten.