Het moment waarop ik wettelijk verantwoordelijk werd voor mijn tienjarige tweelingzusjes, veranderde mijn leven volledig.
Van de ene dag op de andere verschoof mijn wereld van toekomstplannen en dromen naar schooltijden, bedtijdroutines en het creëren van een veilige basis voor twee jonge meisjes die hun evenwicht opnieuw moesten vinden.
Zes maanden eerder had ik een leven dat overzichtelijk voelde.
Ik was vijfentwintig, werkte als bouwkundig ingenieur en had dagen vol projecten, deadlines en vergaderingen. ’s Avonds praatte ik met mijn verloofde, Jenna, over onze toekomst. Zij hield van plannen. Van lijstjes. Van vooruitkijken.
Ik hield van de rust die dat vooruitzicht me gaf.
Mijn moeder was in die tijd mijn vaste anker.
Ze belde vaak. Soms om iets kleins te vragen, soms gewoon om te horen hoe het ging.
Mijn tweelingzusjes, Lily en Maya, waren tien. Vol energie. Vol vragen. Nog onbezorgd.
Het leven voelde stabiel.
Tot dat plots niet meer zo was.
Door een onverwachte verandering in onze familieomstandigheden kwamen Lily en Maya ineens volledig onder mijn verantwoordelijkheid te vallen.
Niet tijdelijk. Niet voor even. Maar echt.
De bruiloftsplannen verdwenen naar de achtergrond.
Niet omdat ze onbelangrijk waren, maar omdat er iets belangrijkers voor in de plaats kwam.
Twee kinderen die mij nodig hadden.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
