Ik werd ontslagen omdat ik de auto van een arme oude vrouw gratis had gerepareerd. « Daarom ben je nog steeds arm! » sneerde mijn baas. Ik ging blut en verslagen naar huis. Een paar dagen later belde een onbekend nummer. « Ik heb een baan voor je, maar je moet onmiddellijk op gesprek komen – vanavond nog. » Toen ik aankwam, stond ik als versteend. Het was geen sollicitatiegesprek; het was een hypermoderne garage, en mijn naam stond op het bord boven de deur. Het bleek dat de « arme oude vrouw » helemaal niet arm was – ze was…

Maar toen dacht ik aan mijn moeder. Als zij gestrand, bang en alleen zou zijn, wat zou ik dan willen dat een vreemde voor haar zou doen?

‘Maakt u zich geen zorgen, mevrouw,’ zei ik vastberaden, terwijl ik mijn stem verlaagde. ‘Het is in orde. U bent me niets verschuldigd. Het was gewoon een los schroefje.’

‘Maar… uw baas…’ Ze keek nerveus naar het raam.

‘Het is oké,’ onderbrak ik haar met een droevige glimlach. ‘Sommige dingen zijn belangrijker dan geld. Beloof me alleen dat je voorzichtig zult rijden.’

Ze keek me aan alsof ik haar net een diamant had overhandigd. « Je bent een goede man, Luis. Beter dan je zelf beseft. »

Ze reed weg, en even voelde ik een warmte in mijn borst die de hitte van de werkplaats niet kon evenaren.

Toen sloeg de donder in.

“WAT ZEI JE?”

Don Ernesto stond achter me. Zijn gezicht was een masker van paarse woede, de aderen in zijn nek zwollen op als koorden. Hij had toegekeken.

« Heb je zomaar een baan laten lopen? Heb je mijn rollen en mijn tijd zomaar weggegeven? »

“Baas, het was een losse bout. Ze is een oude dame, ze had geen—”

« Het kan me niet schelen of ze de Maagd Maria is! » schreeuwde Ernesto, terwijl hij op de betonnen vloer spuugde. « Daarom ben je nog steeds arm, Luis! Daarom leef je in de goot! Omdat je in plaats van te denken als een zakenman, je gedraagt ​​als een sentimentele bedelaar! Deze winkel is geen liefdadigheidsinstelling! »

De andere monteurs stopten met werken. De stilte was absoluut, zwaar van de vernedering die ik had ondergaan. Ik keek naar mijn laarzen en probeerde de tranen tegen te houden.

‘Ik heb het niet voor het goede doel gedaan,’ zei ik, mijn stem trillend maar verstaanbaar. ‘Ik heb het gedaan omdat het het juiste was om te doen.’

‘Het juiste doen betaalt mijn elektriciteitsrekening niet!’ snauwde Ernesto, terwijl hij met een met vetvlekken besmeurde vinger naar de uitgang wees. ‘Wegwezen. Je bent ontslagen. Neem je vuilnis mee en verdwijn uit mijn zicht.’

Ik stond daar, verlamd. Ontslagen. Het woord galmde in mijn hoofd. Geen salaris. Geen medicijnen.

‘Dank u wel voor de gelegenheid,’ fluisterde ik, simpelweg omdat ik niet wist wat ik anders moest zeggen. Ik legde mijn handschoenen op de werkbank – mijn enige daad van verzet was dat ik ze schoon had gelaten – en liep naar buiten, de felle middagzon in.

Achter me gingen de winkeldeuren open, maar de echte storm stond nog maar net op het punt los te barsten.

Hoofdstuk 2: De schaduw van wanhoop

De wandeling naar huis was als een waas. Tegen de tijd dat ik onze kleine buurt bereikte, was de lucht paars gekleurd en barstten de wolken open. Het was niet zomaar regen; het was een stortvloed, een tropische stortbui die de zandwegen in modderstromen veranderde.

Ik liep erdoorheen, liet het water me tot op het bot doorweken, in de hoop dat het de schaamte zou wegspoelen. Maar de schaamte bleef. Ze woog zwaarder dan het vet.

Toen ik ons ​​kleine huisje met twee kamers binnenkwam, zat mijn moeder in haar fauteuil, gewikkeld in een sjaal. Ze keek op, haar ogen glinsterden van de koorts.

‘Luis? Je bent vroeg thuis,’ hijgde ze. Toen zag ze mijn gezicht. Ze zag dat ik geen boodschappen meer in mijn handen had, dat mijn schouders hingen. ‘Wat is er gebeurd?’

Ik ging naast haar stoel op de grond zitten en legde mijn hoofd op haar knieën, snikkend als een kind. Ik vertelde haar alles. De oude vrouw, de reparatie, Ernesto’s woede.

Ze streek door mijn natte haar, haar vingers waren weliswaar knoestig maar zacht.