Ik werd ontslagen omdat ik de auto van een arme oude vrouw gratis had gerepareerd. « Daarom ben je nog steeds arm! » sneerde mijn baas. Ik ging blut en verslagen naar huis. Een paar dagen later belde een onbekend nummer. « Ik heb een baan voor je, maar je moet onmiddellijk op gesprek komen – vanavond nog. » Toen ik aankwam, stond ik als versteend. Het was geen sollicitatiegesprek; het was een hypermoderne garage, en mijn naam stond op het bord boven de deur. Het bleek dat de « arme oude vrouw » helemaal niet arm was – ze was…

‘Ik regel het, baas,’ riep ik terug, terwijl ik het zweet uit mijn ogen veegde met een doek die viezer was dan mijn gezicht.

Ik werkte onafgebroken. Ik moest wel. Thuis vocht mijn moeder, Maria , een strijd die haar lichaam langzaam aan het verliezen was. Elke peso die ik bij elkaar schraapte, elk extra uur overwerk, ging rechtstreeks naar de apotheek. Haar longen waren zwak, maar haar geest was ijzersterk. Zij was de reden dat ik Ernesto’s beledigingen verdroeg; zij was de reden dat ik mijn hoofd laag hield en mijn handen in beweging.

Die ochtend heerste er een chaos in de winkel. Maar rond 11:00 uur leek het lawaai even te verstommen toen een schaduw over de roldeur viel.

Er kwam een ​​auto aanrijden. Het was een relikwie – een stoffige, verweerde sedan die piepte en sputterde als een stervend dier. Hij kwam nauwelijks over de drempel of de motor gaf een laatste, droevige schok en begaf het.

Uit de bestuurdersstoel stapte een vrouw die er net zo fragiel uitzag als de auto. Ze bewoog zich langzaam en bedachtzaam voort, haar handtas krampachtig vastgeklemd. Haar kleren waren schoon maar versleten, de stof dun geworden door jarenlang wassen.

Ik zag de andere monteurs wegkijken. Ze kenden de truc: als de klant er armoedig uitziet, is de commissie de smeerolie niet waard. Maar toen ze opkeek, kruisten haar ogen de mijne. Ze waren waterig en vermoeid, maar er was een tederheid in haar blik die me volledig van mijn stuk bracht.

‘Goedemorgen, zoon,’ zei ze, haar stem licht trillend. ‘Mijn auto… hij maakt een vreselijk lawaai. Het klinkt alsof er stenen in een blikje zitten. Eerlijk gezegd heb ik geen idee wat ik moet doen. Ik moet ermee naar de kliniek.’

Ik veegde mijn handen af ​​aan mijn overall en liep erheen, de boze blik van Ernesto vanuit het kantoorraam negerend.

‘Maakt u zich geen zorgen, mevrouw,’ zei ik, terwijl ik een glimlach forceerde die ik niet echt voelde. ‘Laat me even kijken. Het is vast niets ernstigs.’

Ik opende de motorkap. De motor was een puinhoop van verwaarloosd onderhoud, maar het probleem zelf was simpel: een losse spanrol en een riem die aan een zijden draadje hing. Een klusje van tien minuten als je wist wat je deed. Een klus van tweehonderd dollar als je Don Ernesto was .

Terwijl ik bezig was de bouten aan te draaien en de riem te vervangen door een reserve-exemplaar uit mijn gereedschapskist, stond ze bij de veiligheidslijn en keek ze toe.

‘Je hebt zachte handen,’ merkte ze zachtjes op. ‘Je behandelt de machine met respect.’

‘Het is niet de schuld van de auto dat hij oud is,’ mompelde ik, terwijl ik diep in het motorblok leunde. ‘Alles verdient een beetje zorg.’

We raakten aan de praat. Ze vertelde me dat ze alleen woonde in een klein huisje aan de rand van de stad, dat haar man jaren geleden was overleden. Er klonk een eenzaamheid in haar stem die de holle stilte van mijn eigen huis weerspiegelde wanneer mijn moeder sliep.

‘Ik woon bij mijn moeder,’ bekende ik, terwijl ik de laatste bout vastdraaide. ‘Ze is ziek. Ik werk hier om haar te onderhouden. Als ik jou zie… tja, dan doe je me aan haar denken.’

De ogen van de oudere vrouw kregen plotseling tranen in hun ogen. Ze zei niets, maar ze strekte haar hand uit en klopte me op mijn arm. Het was de aanraking van een moeder – warm, geruststellend en vol onuitgesproken dankbaarheid.

‘Start haar maar,’ zei ik, terwijl ik de motorkap dichtdeed.

De motor kwam brullend tot leven. Geen gepiep, geen gerammel. Alleen het constante gezoem van een machine die weer helemaal in orde was.

Toen kwam het moment waar ik zo bang voor was. Ze opende haar tas, haar handen trillend terwijl ze erin rommelde. De paniek op haar gezicht was overduidelijk. Ze keek bleekjes naar me op.

‘O jee… wat gênant,’ fluisterde ze, haar stem trillend. ‘Ik… ik denk dat ik mijn portemonnee thuis heb laten liggen. Of misschien ben ik hem kwijtgeraakt. Ik weet het niet…’

Ze stond op het punt te huilen. Ik zag de vernedering in haar keel opwellen, haar verstikken. Ik keek naar de auto, en vervolgens naar het kantoor waar Ernesto de bonnetjes aan het tellen was. Als ik haar de rekening stuurde, zou ze deze week niets te eten hebben. Als ik dat niet deed, riskeerde ik mijn leven.