Ik werd ontslagen omdat ik de auto van een arme oude vrouw gratis had gerepareerd. « Daarom ben je nog steeds arm! » sneerde mijn baas. Ik ging blut en verslagen naar huis. Een paar dagen later belde een onbekend nummer. « Ik heb een baan voor je, maar je moet onmiddellijk op gesprek komen – vanavond nog. » Toen ik aankwam, stond ik als versteend. Het was geen sollicitatiegesprek; het was een hypermoderne garage, en mijn naam stond op het bord boven de deur. Het bleek dat de « arme oude vrouw » helemaal niet arm was – ze was…

Hoofdstuk 1: De prijs van het geweten

Men zegt dat vetvlekken permanent zijn, dat ze, zodra ze in de vezels van je kleding of de ribbels van je vingerafdrukken zijn getrokken, een deel van je worden. Jarenlang geloofde ik dat. Ik droeg de zwarte vlekken op mijn handen als een teken van schaamte, een constante herinnering aan mijn positie in het leven. Ik was Luis, de monteur met de magische hand, maar met lege zakken. Maar nu ik terugkijk, vanuit het perspectief van een nalatenschap die ik nooit had gedacht te zullen opbouwen, realiseer ik me dat die vlekken nooit over schaamte gingen. Het was de inkt waarmee ik mijn eigen lot schreef.

Het was een dinsdag midden juli, zo’n hitte die als een natte wollen deken op je borst ligt. De lucht in Don Ernesto’s Autoreparatie was dik van de geur van verdampte olie, muffe zweetlucht en de onderliggende metaalachtige bijsmaak van frustratie.

« Luis! Die versnellingsbak gaat er niet vanzelf uit! »

De stem van Don Ernesto sneed dwars door het lawaai van de slagmoersleutels heen als een zweepslag. Hij was een man die regeerde door angst, een tiran van de heftruckhallen die geloofde dat vriendelijkheid een fabricagefout van de mens was.