‘Denk je wel eens aan die dag?’ vroeg hij. ‘Die op het station.’
Ze glimlachte zwakjes.
‘Altijd,’ zei ze. ‘Een vrouw in een goedkoop jasje, een huilende jongen, een man die niet besefte hoe dicht hij erbij was om alles wat hem dierbaar was te verliezen.’
« En empanadas, » voegde hij eraan toe.
« En empanadas, » beaamde ze.
Hij kuste haar slaap.
‘Ik dacht altijd dat liefde iets was wat je bewees met huizen, auto’s en functietitels,’ zei hij. ‘Nu weet ik dat het… dit is. Havermout maken. Naar schoolvoorstellingen gaan. Je laten leiden door een vijfjarige die bepaalt hoeveel verhalen je moet lezen.’
‘U wordt sentimenteel, meneer Carter,’ plaagde ze.
Hij keek naar zijn zonen.
‘Ik doe tenminste iets goed,’ mompelde hij.
Ze leunde tegen hem aan.
De regen tikte zachtjes op het dak, meer een zegen dan een bedreiging.
Binnen, op het aanrecht in de keuken, hing nog steeds een tekening die Liam jaren geleden had gemaakt, onder een magneet: vier stokfiguurtjes, hand in hand, onder een scheef dak.
Het was niet de toekomst die ze zich had voorgesteld onder die luifel, met een ziek kindje en niets anders dan een doorweekt jasje.
Het was beter.
Een echt gezin, gebouwd niet op leugens, geld of perfecte feestjes, maar op een enkele daad van vriendelijkheid te midden van een storm en alle keuzes die daarop volgden.
