Bradley duwde de deur open. Voor ons stond Kira, stralend van geluk, naast haar verloofde Marcus, en achter hen zijn ouders. Mijn glimlach verstijfde. Ik kon niet ademen. Mijn hart zonk in mijn schoenen.
Ze waren zwart.
Ik knipperde met mijn ogen en probeerde te begrijpen wat ik zag. Mijn hoofd tolde. Dit was niet wat ik verwacht had. Ik keek naar Bradley. Hij leek ook stijf.
‘Mam?’ Kira’s stem bracht me terug naar de realiteit. ‘Zullen we ze binnen uitnodigen?’
‘Ja, natuurlijk,’ antwoordde ik haastig, mijn stem gespannen. Ik stapte opzij om hen door te laten.
Ik begeleidde hen naar de tafel, maar mijn handen trilden. Allerlei gedachten flitsten door mijn hoofd. Ik had even een moment nodig.
‘Neem me niet kwalijk,’ zei ik. ‘Ik moet nog een paar borden halen. Kira, kom me even helpen.’ Toen draaide ik me naar Bradley. ‘Jij ook.’
Kira aarzelde even en volgde me toen. Bradley bleef een paar stappen achter me.
Zodra de keukendeur dichtging, draaide ik me naar Kira om.
« Is er misschien iets wat u vergeten bent ons te vertellen? »
Ze fronste haar wenkbrauwen. « Wat bedoel je? »
« Je verloofde is zwart! » De woorden vlogen eruit voordat ik ze kon tegenhouden.
‘Ja, mam. Ik weet het.’ Haar stem was kalm, maar haar ogen werden hard.
‘Waarom hebben jullie ons dat niet verteld?’ drong ik aan.
‘Omdat ik wist hoe je zou reageren,’ antwoordde ze, terwijl ze haar armen over elkaar sloeg. ‘Geef Marcus een kans. Hij is een goede man en zijn familie is geweldig.’
Bradley verbrak de stilte met zijn stem. « Mijn dochter zal niet met een zwarte man trouwen. »
‘Het is niet jouw beslissing!’ antwoordde Kira. Haar stem trilde, maar ze bleef vastberaden. ‘Zou je je alsjeblieft voor één avond normaal willen gedragen?’
Zonder nog een woord te zeggen, stormde ze woedend naar buiten.
Bradley en ik brachten de gerechten zwijgend naar de tafels. Deze stilte duurde de hele maaltijd voort, ook al probeerden Kira en Marcus het gesprek gaande te houden. De sfeer was zwaar. Elke hap was smakeloos.
Na de maaltijd haalde Kira haar fotoalbums uit haar kindertijd tevoorschijn. Ze lachte terwijl ze Marcus oude herinneringen liet zien. Ik keek haar vanaf de andere kant van de kamer aan, met een knoop in mijn maag.
Marcus’ moeder, Betty, boog zich naar me toe. « Wat vind je van hen als stel? »
Ik aarzelde. « Begrijp me niet verkeerd, ik ben geen racist, » fluisterde ik. « Ik denk alleen dat Kira beter af zou zijn met iemand… die meer op haar lijkt. »
Betty stemde toe. « Ik ben het er helemaal mee eens. Ik denk ook dat ze niet bij elkaar passen. Marcus verdient een vrouw die onze cultuur begrijpt. »
Ik slaakte een zucht van verlichting. « Je kunt mijn gedachten lezen. »
Betty ging rechtop zitten. « We kunnen deze bruiloft niet laten doorgaan. »
« Nee, absoluut niet, » beaamde ik.
Vanaf dat moment vormden Betty en ik een stilzwijgende alliantie.
We wilden allebei het beste voor onze kinderen, of in ieder geval wat wij dachten dat het beste was.
We maakten ruzie over van alles. Betty bekritiseerde Kira’s jurk en beweerde dat die niet voldeed aan hun tradities.
Wat mij betreft, ik was druk bezig met het menu en stond erop dat Kira niet at wat haar familie het liefst at.
Betty en ik kregen bijna ruzie over de kerk. Zij wilde de ceremonie in hun parochie, ik in de onze. We konden het niet eens worden over de muziek, de gasten, zelfs niet over de zitplaatsen.
Maar niets hielp. Hoe meer druk we op hen uitoefenden, hoe hechter Kira en Marcus werden. In plaats van hun verschillen te zien, klampten ze zich aan elkaar vast.
We moesten dus slimmer te werk gaan.
Ik organiseerde een « onschuldige » lunch voor Kira met de zoon van een collega, een beleefde jongeman, professioneel stabiel en met goede familiewaarden.
Ondertussen regelde Betty een ontmoeting tussen Marcus en een vrouw uit hun kerk, die zij « geschikter » vond.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
